--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Καθρεφτάκι

Μια φορά άκουσα κάποιο να λέει ότι η ζωή είναι όπως το οδήγημα. Ότι δηλαδή για να οδηγάς σωστά πρέπει να ρίχνεις ματιές στο καθρεφτάκι για να βλέπεις και πίσω, όχι μόνο μπροστά.

Τα τελευταία 3 χρόνια κάμνω ένα λάθος. Ότι έγινε στο παρελθόν το αφήνω εκεί και δεν το ξανασκέφτομαι. Ακόμα και αν κάτι πήγε λάθος και μου δημιούργησε πολλές απορίες, δεν το σκαλίζω, δεν το ψάχνω.

Αυτή η στάση με βοήθησε να κοιτώ μόνο μπροστά και να νιώθω καλά, ήρεμα. Όμως τα τελευταία 3 χρόνια πρόσεξα ότι ζω μια μετριότητα, δεν υπάρχουν κορυφώσεις. Δεν απαιτώ τίποτα από κανένα, και όταν δεν εισπράττω ικανοποίηση 100% από μια κατάσταση, απλά εγκαταλείπω τη σκηνή.

Χτες ένας φίλος με ρώτησε εάν μου άρεσκε κάποιος (ερωτικά) εάν θα το επιδίωκα εγώ. Η άμεση μου απάντηση ήταν ότι είμαι άτυχη σε αυτά τα πράγματα. Πέρσι προσπάθησα να επιδιώξω κάτι. Δυσκολεύτηκα να αποφασίσω να κάνω κάποιο βήμα προς την κατεύθυνση της προσέγγισης. Όταν το αποφάσισα δυσκολεύτηκα πολύ να βρω τρόπο να κάνω μια κίνηση, έστω και μικρή. Δεν βοηθούσαν καθόλου οι συνθήκες. Με συμβούλευσαν οι φίλες μου (εν τες ξανακούω!) και έκαμα 2-3 κινήσεις δειλά δειλά. Όχι μόνο δεν βρήκα ανταπόκριση, αλλά ένιωσα και λίγο να ενοχλώ. Μετά από ένα μήνα έχασα κάθε ενδιαφέρον.

Ήταν όμως μια ανεκτίμητη εμπειρία. Ίσως να ήταν και η πρώτη φορά που είδα κάποιο και να ένιωσα τόσο όμορφα. Τόσο όμορφα που ήμουν σίγουρη ότι αποκλείεται να μην το ένιωσε κι αυτός αυτό το κάτι. Σίγουρα ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα έτσι.

Ψες, η συζήτηση με τον φίλο, με ανάγκασε να δω στο καθρεφτάκι της ζωής μου, και να ρίξω μια κλεφτή ματιά στο παρελθόν μου. Είναι γεγονός ότι τον καιρό που δεν είχα ιδέα τι ήθελα, ζούσα περισσότερο. Δοκίμαζα, δεχόμουν προκλήσεις, είχα μια δίψα για τη ζωή, την περιπέτεια...

Έχω όμως κουραστεί να ζω έτσι και τα παράτησα όλα αυτά. Κάποτε ίσως βρεθεί κάποιος να θέλει να πάρει αυτά που έχω να προσφέρω, και να μου δώσει αυτά που χρειάζομαι.

Σπάνια κάμνω συζητήσεις με φίλους που με βοηθούν να κοιτάξω μέσα μου... κάτι τέτοιους φίλους τους θεωρώ ανεκτίμητους.. και είναι λίγοι.
Μετά από 2 μεγάλες απογοητεύσεις σε θέματα φιλίας, σταμάτησα να εμπιστεύομαι, να δίνω σημασία, να επενδύω σε νέες φιλίες. Ακόμα και από τις υφιστάμενες απομακρύνθηκα. Κράτησα μόνο μια φίλη που την νιώθω προέκταση του εαυτού μου. Ψες όμως ένιωσα ότι παρόλο που είναι δύσκολο, υπάρχει ελπίδα για νέες φιλίες.

Σιγά σιγά θα πρέπει να ρίχνω πιο συχνές ματιές στο καθρεφτάκι του παρελθόντος. Άφησα πίσω μου πολλά κομμάτια του εαυτού μου, και τα εγκατέλειψα... δεν μπορεί αυτό να είναι καλό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου