--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Η εξέλιξη

Κάποιοι ανθρώποι έχουμε μεγαλώσει με μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Μια φίλη πριν κάτι μέρες μου είπε ότι νιώθει εξαπατημένη. Μεγάλωσε λέει, πιστεύοντας ότι εάν δουλέψεις σκληρά θα ανταμοιφθείς, και ότι αυτός που δεν δουλεύει δεν μπορεί να φτάσει πουθενά.

Τώρα, η φίλη μου αυτή, έφτασε σε κάποια ηλικία, έκανε οικογένεια αλλά στον επαγγελματικό τομέα νιώθει ακόμα εκτεθιμένη. Δουλεύει σε ιδιωτική εταιρεία και βλέπει ότι το επαγγελματικό μέλλον ίδιας αλλά και της ίδιας της εταιρείας δεν είναι και τόσο σίγουρο. Αντιλήφθηκε ότι ο περίγυρός της έχει πλέον βρει δουλειά στο δημόσιο, σε ημικρατικούς οργανισμούς ή ακόμα και σε τράπεζες. Ακούει ιστορίες για αγρίους για το τι γίνεται ιδίως στο δημόσιο. Προφανώς, η σκληρή δουλειά δεν ανταμοίβεται τόσο όσο η σίγουρη δουλειά!

Μέχρι τα 19 μου κι εγώ είχα στο μυαλό μου διαστρεβλωμένες εκδοχές της ανταμοιβής, της δικαιοσύνης. Στο πανεπιστήμιο άρχισα να αντιλαμβάνομαι καλύτερα την πραγματικότητα.

1. Δεν σπουδάζεις για να μάθεις πράγματα, αλλά για να πιάσεις το πτυχίο. Γι' αυτό και η μεγάλη σου έννοια είναι εάν αυτό που λέει ο καθηγητής στη διάλεξη θα είναι στην εξέταση! Επίσης, αφού ο σκοπός είναι να περάσεις το μάθημα τότε επιβάλλεται να επιστρατεύσεις όλα τα μέσα που μπορείς (όπως για παράδειγμα σκονάκια).

2. Δεν χρειάζεται κατ' ανάγκη να σου αρέσει αυτό που σπουδάζεις, φτάνει να σου δίνει ένα πτυχίο που θα μπορείς να το χρησιμοποιήσεις μετά για να γίνεις δημόσιος υπάλληλος.

3. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται για όλα όσα εσύ θέλεις αλλά δεν προσπαθείς. Έτσι, αναζητώντας αυτούς τους ανθρώπους μπορείς να οικειοποιηθείς την προσπάθειά τους και να επωφεληθείς από τη δική τους δουλειά.

Μέσες άκρες, στο πανεπιστήμιο κατάλαβα ότι δεν υπάρχει η δικαιοσύνη όπως την αντιλαμβανόμουν μέχρι τότε. Αν προσπαθήσεις, θα πιάσεις για την προσπάθειά σου. Αν αντιγράψεις, πάλε θα πιάσεις για την προσπάθειά σου! και συνήθως η αντιγραφή αποδίδει περισσότερο.

Δυστυχώς, πάντα μου άρεσε να δοκιμάζω τον εαυτό μου, να δω πόσα αξίζω. Αυτό σε συνδυασμό με την τεμπελιά μου να ασχολούμαι με πράγματα που δεν μου τραβούν το ενδιαφέρον, μου εξασφάλιζε μέτριες επιδόσεις στο σύνολο (πολύ ψηλές και πολύ χαμηλές).

Πολλές φορές εκφράζω την άποψη ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αποδοτικοί, και ότι δεν αξίζουν τα λεφτά τους! Εννοείται ότι δεν μιλώ για όλους, αλλά μιλώ για το σύνολο. Τι εννοώ; Εννοώ ότι υπάρχουν 10 υπάλληλοι για μια δουλειά που μπορεί να την κάνει ένας, και στο τέλος αυτός ο ένας την κάμνει και για τους υπόλοιπους.

Τώρα με την κρίση και την έκρηξη άρχισαν να φαίνονται τα προβλήματα - κυρίως στη μισθοδοσία του δημοσίου. Για μια στιγμή, φάνηκε ότι θα γίνουν διορθωτικές ενέργειες για να φτιακτεί η κατάσταση.

Κι όμως... η δικαιοσύνη που λέγαμε πριν. Ο βολεμένος στην Κύπρο είναι ιερή αγελάδα. Τίποτα δεν θα γίνει, πόσο μάλλον τώρα που βρήκαμε φυσικό αέριο και πετρέλαια κτλ κτλ.

Ξαφνικά ο πρόεδρος άρχισε να κάνει εμφανίσεις σε ειδήσεις ιδιαίτερα ευχάριστες, βοηθώντας έτσι και τον κόσμο να ξεχάσει την αγανάκτισή του με την κυβέρνηση.. τουλάχιστο υποσυνείδητα είμαι σίγουρη ότι πολλοί έγιναν λιγότερο αυστηροί.
Στο ενδεχόμενο να γίνουμε μια πλούσια χώρα, ο κόσμος νιώθει ότι τα βάσανά του θα τελειώσουν σύντομα. Αυτό μας μεταδίδουν τα ΜΜΕ που βγάζουν εκτιμήσεις τρισεκατομυρίων (άσχετα εάν δεν είναι δυνατή η οποιαδήποτε εκτίμηση τόσο σύντομα).

Ο κόσμος έξω από το προεδρικό άρχισε να μειώνεται αισθητά, ασχέτως εάν τίποτα δεν λύθηκε ακόμα. Το σάπιο σύστημα άρχισε να μυρίζει χρήμα και ξαφνικά η αγανάκτιση έγινε ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον!


Δεν ξέρω τι νιώθω ακριβώς. Δεν είναι απογοήτευση, δεν είναι θυμός και σίγουρα δεν είναι αγανάκτιση. Δεν είναι ούτε χαρά, ούτε ανακούφιση. Νομίζω αυτό που νιώθω τώρα είναι αδιαφορία. Αδιαφορώ για το τι θα γίνει και για το τι θα απογίνει η Κύπρος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου