--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) επανεκκίνηση (1) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Που ήμουν μικρή μου άρεσε να παίζω χαρτιά με τον παππού μου (οικογενειακός φίλος ήταν, δεν ήταν παππούς από συγγένεια).
Μου άρεσε επειδή συνήθως νικούσα. Νικούσα επειδή έκλεβα, και μετά δεν χρειαζόταν καν να κλέβω.

Μοιράζαμε τα χαρτιά στο τραπέζι το οποίο ήταν καλυμένο με γυαλί. Έτσι όταν μοίραζα εγώ, μοίραζα με τέτοιο τρόπο για να μπορώ να βλέπω την αντανάκλαση του χαρτιού στο γυαλί. Με τον καιρό, έμαθα να διαβάζω τις εκφράσεις του προσώπου του όταν έπιανε καλό χαρτί - και με λίγο μέτρημα στο κεφάλι μου μπορούσα να υπολογίσω τι χαρτιά κρατούσε χωρίς να κάνω το κόλπο με το γυαλί.

Ο παππούς μου έλεγε να μην παίζω ποτέ με λεφτά - και αυτό το κράτησα (εκτός φυσικά την Πρωτοχρονιά που παίζω με τα ψιλά).

Σε κάποια φάση απλά σταματήσαμε να παίζουμε - υποθέτω μεγάλωσα και είχα μαθήματα και φίλες και άλλα πράγματα να ασχοληθώ. Πεθύμησα όμως να παίξω χαρτιά για λίγο - απλά για την πλάκα, όπως τότε. Τώρα δεν χρειάζεται να κλέβω επειδή το βρίσκω πιο διασκεδαστικό να μαντεύω τα χαρτιά που κρατά ο αντίπαλος.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά σήμερα; Δεν είναι στο άσχετο. Πάντα υπάρχει κάποιος συνειρμός πίσω από τις σκέψεις μου. Βλέπω τη ζωή μου όπως είναι τώρα, και κάπως στεναχωριέμαι που μετά που κάποια ηλικία όλοι οι άντρες με βλέπουν σαν γυναίκα - και μόνο.

Πάντα πρέπει να προσέχω να μην δίνω λάθος μηνύματα, είτε με ένα χαμόγελο παραπάνω, είτε με την στάση του σώματος...

Αν μπορούσα να γράψω τις "απαιτήσεις" που έχω σαν γυναίκα τότε πίστεψέ με, οι παραπάνω δεν θα μπαίναν καν στη διαδικασία να σκεφτούν αν ενδιαφέρουμαι γι' αυτούς σαν γυναίκα. Επειδή οι "απαιτήσεις" μου μπορούν να περιληφθούν σε μια πρόταση. "Θέλω κάποιο που να με νοιάζεται, να θέλει να περνά χρόνο μαζί μου, να με σκέφτεται και να μην με εκμεταλλεύεται".

Πολύπλοκη πρόταση ίσως.
  • Να με νοιάζεται: να θέλει να ξέρει αν είμαι καλά. Απλό νομίζω.
  • Να θέλει να περνά χρόνο μαζί μου: Αυτό είναι λίγο δύσκολο να το εξηγήσω. Ξεκαθαρίζω δεν μου αρέσει ο άλλος να είναι συνέχεια κολλημένος πάνω μου. Απλά όταν θα θέλει να πάει κάπου ή να κάνει κάτι, να είμαι η πρώτη του επιλογή. Εγωιστικό; Καθαρά..
  • Να με σκέφτεται: Απογοητεύομαι όταν ο άλλος προσπαθεί να με στριμώξει για να γίνεται το δικό του. Με συναισθηματικούς εκβιασμούς ή λέγοντας μου ότι "με έχει ανάγκη". Όχι απλά απογοητεύομαι, αλλά θυμώνω. Ζω σαν να είναι η τελευταία μου μέρα. Δεν θέλω να στεναχωριέμαι ότι δεν θα τα καταφέρεις όταν χαθώ. Αφού και οι δυο μας το ξέρουμε ότι δεν με έχεις και τόσο ανάγκη. Μην το λες απλά για να γίνεται το δικό σου.
  • Να μην με εκμεταλλεύεται: Χα! Αυτό είναι το σημαντικότερο σημείο. Εκμετάλλευση για μένα είναι όταν ο άλλος δεν σέβεται τον χρόνο μου. (χρόνος == λεφτά). Είτε με βάζει να του κάνω πράγματα που ο ίδιος έπρεπε να κάνει, είτε με κάποιο τρόπο (προηγούμενο σημείο) ζητά λεφτά. Εναι ο χάρος μου! Όλα αυτά χωρίς πρόθεση για ανταλλάγματα! Λυπάμαι πολύ αλλά δεν είμαι η μάνα σου να σε φροντίζω άνευ όρων! Όπως δεν το κάνω εγώ σε σένα, θέλω να μην το κάνεις ούτε εσύ. Είναι μια ένδειξη αν ο άλλος με σέβεται ή όχι.

Επειδή μπορεί ο άλλος να είναι στον κόσμο του, να μην καταλαβαίνει ότι δεν σε αγαπά με τον τρόπο που θα μπορείς να τον αγαπήσεις. Στο τέλος νομίζει ότι είσαι μια άκαρδη σκύλλα επειδή το διακόπτεις, ενώ η αλήθεια είναι ότι το διακόπτεις επειδή δεν μπορείς να τον αγαπήσεις έτσι όπως είναι.

Έτσι, ένας καλός αλγόριθμος για να αποφύγεις αυτά τα παρατράγουδα είναι να κρατιέσαι μακριά από ρομάντζα. Έτσι, θα έχεις μηδενικές πιθανότητες να συναντήσεις αυτές τις ψυχοφθόρες καταστάσεις. Και γι' αυτό θυμήθηκα την εποχή που ήμουν μικρή και έπαιζα χαρτιά με τον παππού. Τότε, που κανείς δεν με έβλεπε σαν γυναίκα.. ούτε είχα πορτοφόλι, ούτε αυτοκίνητο. Αν κάποιος με έκανε παρέα, απλά ήθελε να περνά χρόνο μαζί μου.


Κάποιες φορές όμως δεν μπορείς να το αποφύγεις. Όχι επειδή είναι κούκλος, ούτε επειδή έχει ωραία μάτια. Επειδή το βλέμα του σου υπόσχεται ότι θα σε σέβεται και θα σε αγαπά. Και εσύ τότε ρισκάρεις, επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Δεν φοβάσαι... απλά περιμένεις να δεις τι θα γίνει.

Θα μπορούσα να γράψω περισσότερα.. αλλά δεν θέλω τώρα - ήδη έγραψα πολλά.





[..]
  Η αγάπη πληρώνει κρυφά δολοφόνους,
συχνάζει σε δρόμους χωρίς γυρισμό.
[...]
Η αγάπη γεμίζει ξανά τα ποτήρια,
ρωτάει ποιος διψάει, ψιθυρίζεις «εγώ!»

Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα,
ώσπου ν' αρχίσω πια να σ' εμπιστεύομαι,
ώσπου να πάψω να φοβάμαι...
Μου είχες πει πως θα 'ρθει κάποια μέρα
που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι...

Τώρα αρχίζω και θυμάμαι...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου