--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) επανεκκίνηση (1) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Το ζήσαμε κι αυτό

Ψες έπεσα θύμα εξαπάτησης. Εκατάλαβα το από εκείνη την ώρα, αλλά δεν είχα στοιχεία για να αντιδράσω.

Καθόμουν στο σαλόνι με μια φίλη και ακούω το κουδούνι να κτυπά. Υπέθεσα θα ήταν για τα κάλαντα. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω δυο μωρά, δημοτικού μάλλον.

Λαλούν μου καλησπέρα, και ερωτήσαν με αν θέλω να αγοράσω λαχεία για τα μωρά με ειδικές ανάγκες. Είδα τα λίο αγχωμένα τα μωρά, γι' αυτό επροσπάθησα να τα πιάσω κουβέντα να χαλαρώσουν.

"Τι λαχεία εν τούτα;", ρωτώ τους και έπιασα τα να τα δω. Εφαίνονταν κανονικά λαχεία - δεν τα είδα και πολύ προσεκτικά. "Σας τα έδωσε το σχολείο;" , τα ρώτησα. "εεε... ναι" απαντούν.
"Είσαστε της περιοχής;", ρωτώ (δεν μου φάνηκαν γνωστές φυσιογνωμίες - και έχω πολλά καλή μνήμη).
"Ναι.." απαντούν μου. "Πού είναι το σπίτι σας;", ρωτώ τους.. (συνήθως εν κάμνω έτσι ερωτήσεις, από εκείνη την ημέρα που δούλεψα σε πωλήσεις έχασα και την διακριτικότητα μου).
"Εεε. εε... εεε... κοντά... εε... εεε... κοντά στη θάλασσα", απαντά ο ένας.


Επειδή δεν μου άρεσκε καθόλου τούτο με τα λαχεία που εκάμναμε στο σχολείο (ήμουν μιτσιά δεν εκαταλάμβαινα και δεν μου άρεσε να ζητώ από τον κόσμο να αγοράσει λαχεία) είδα ότι ήταν 2 ευρώ το καθένα και είχαν τρία. Μπήκα και στο πνεύμα των χριστουγέννων έχει 2-3 μέρες, χωρίς να το σκαλίσω (παρόλο που ήταν αψυχολόγητα νευρικά τα μωρά) έδωσα 6 ευρώ να παν και τα μωρά σπίτι τους και ενύκτωσε.


"Ξεπουλήσατε τωρά;", ρωτώ τα (τελικά ήμουν πολλά σπαστική).
"Όι, έχουμε κι άλλα", η απάντηση.

Είπα τους καλή συνέχεια, έκλεισα την πόρτα και άρχισα να το συζητώ με τη φίλη μου. Επερίμενα να ήταν για τα κάλαντα η αλήθεια. Βλέπει και η φίλη μου τα λαχεία, με το λογότυπο του, με τον αριθμό άδειας.. σχολιάσαμε απλά ότι αν και 5:30, έξω είχε ήδη νυκτώσει και ήταν και κρύο, δεν έπρεπε να κυκλοφορούν μόνα τους τα μωρά τόσο μακριά από γνώριμες γειτονιές (η θάλασσα είναι 25-30 λεπτά περπάτημα από το σπίτι μου) και το αφήσαμε.

Μετά από λίγη ώρα, (επειδή κάτι με έτρωε) ξαναπιάνω τα λαχεία - και διαβάζω πάνω τις ημερομηνίες! 2 & 3 Δεκεμβρίου 2011.

Στεναχωρήθηκα για πάρα πολλούς λόγους:

1. Τα μωρά έκαναν μια ανέντιμη πράξη. Εκνευρίζουν με όταν οι ανθρώποι συμπεριφέρονται ανέντιμα, στεναχωριέμαι όταν το κάμνουν μωρά.

2. Είχαν βοήθεια που ενήλικα, επειδή κάποιος πρέπει να τα έφερε με αυτοκίνητο.
3. Ό,τι και να συνέβαινε, όση ανάγκη και να είχε η οικογένεια,  τα μωρά δεν θα έπρεπε να ταυτίσουν το ψέμα με το κέρδος.
4. Δεν είπαν καν τα κάλαντα!!

Αν έβλεπα τις ημερομηνίες πριν να κλείσω την πόρτα θα τα ρώταγα γιατί το έκαναν. Άραγε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Τώρα που δεν ξέρω το γιατί μπορεί να σκέφτουμαι ό,τι θέλω για να μην στεναχωριέμαι.

Ντροπή σε όλους όσοι στερούν στα μωρά την αθωότητα της παιδικής ηλικίας. Είτε αυτοί είναι οι γονείς, είτε η κοινωνία στο σύνολό της. (γιατί πολλές φορές και οι γονείς κάνουν ό,τι μπορούν).


Η εξαπάτηση δεν με ενοχλεί και τόσο. Συνήθως παθαίνω την ή αφήνω το να συμβεί - αφού όποτε πάει να γίνει κάτι ξέρω ότι εγώ θα φάω την φάκκα (γενικά μιλώ, το εψεσινό δεν ήταν τίποτα - τα λεφτά θα τα έδινα έτσι κι αλλιώς). Ίσως επειδή δεν είμαι εκδικητικός τύπος και η δουλειά μου είναι να απορροφώ κακές ενέργειες ..



4 σχόλια:

  1. Μπααα... έχει και χειρότερα...

    Κάποτε πήγαινα να σταθμεύσω με το αυτοκίνητο και με σταμάτησε μια γλυκύτατη μεσήλικη κυρία και με παρακάλεσε να την πάρω με το αυτοκίνητο σπίτι της.

    Στην διαδρομή μου έλεγε ότι ήταν οικιακή βοηθός, είχε γλιστρήσει στο πάτωμα πριν μερικές εβδομάδες και πονούσε όταν εργαζόταν, μένει μόνη της, δεν είχε τίποτα να φάει, μόλις είχε πάει κάπου για δουλειά και την στήσανε.

    Για να μην τα πολυλογώ την πήγα εκεί που ήθελε και της έδωσα και όσα λεφτά είχα μαζί μου... περίπου 20 λίρες... αν είχα περισσότερα ίσως να της τα έδινα.

    Μετά από κάποιους μήνες μια φίλη μου με την μητέρα της συνάντησαν την συγκεκριμένη κυρία και έγινε ακριβώς η ίδια ιστορία...

    Μετά από καιρό... άνοιξα την τηλεόραση και πέφτω πάνω σε μια εκπομπή όπου μιλούσαν κάποιες κυρίες και ξαφνικά μια από αυτές αναφέρει ακριβώς την ίδια ιστορία... και θεωρεί την μεσήλικη κυρία ως παράδειγμα του πόνου και του δράματος που βιώνουν κάποιοι.

    Μετά απο ακόμη λίγο καιρό, περπατούσα αμέριμνος και συνάντησα την γλυκύτατη μεσήλικη κυρία...

    Μάλιστα με προσέγγισε πάλι (δεν με θυμόταν) και μου είπε "κύριε να μπορώ να σας πώ κάτι?"

    Και όπως άρχισε να μου λέει την ιστορία της της λέω "ααα... είσαστε εσείς που καθαρίζετε σπίτια και χτυπήσατε την πλάτη σας?"

    Με κοίταξε με ένα απίστευτα σκοτεινό και παγωμένο ύφος μου είπε "οχι" μου γύρισε την πλάτη και έφυγε.

    Η αλήθεια είναι ότι το υποψιάστηκα από την πρώτη φορά ότι μου έλεγε ψέματα... δεν ήθελα να παίξω με τις πιθανότητες και έκανα αυτό που θεώρησα σωστό.

    Ίσως να ισχύει και για σένα αυτό?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να σου πω ειλικρινά σταμάτησα να είμαι ψυχοπονιάρα. Αν θέλεις να καταστρέψεις κάποιο δώσε του λεφτά. Αν ήξερε να διαχειριστεί τα λεφτά ευθής εξαρχής, δεν θα βρεθόταν σε αυτή τη θέση.

    Είναι καλό να προσφέρεις τρόφιμα, δουλειά, υποτροφίες (αν σου περισσεύουν). Είναι θέμα επιβίωσης και δεν θα πρεπε σε καμμία περίπτωση να είναι θέμα εκμετάλλευσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνούμε για το να μην είσαι ψυχοπονιάρα. Διαφωνώ με τις επόμενες δυο προτάσεις όμως.

    Πιστεύω ότι το θέμα είναι να ξέρεις που να τραβάς τη γραμμή και να λες όχι. Προσωπικά θέλω να πιστεύω οτι έμαθα απο το μάθημα μου.

    Κάποτε ήρθε μια κοπέλα στο χώρο εργασίας μου, πρέπει να ήταν 25-26 ετών, είχε βεβαίωση από το υπουργείο υγείας και ακόμη μια αρμόδια αρχή, έκανε έρανο για να μαζέψει λεφτά για τον πατέρα της να κάνει εγχείριση στο εξωτερικό. Αυτής της έδωσα λεφτά.

    Για την γλυκύτατη μεσήλικη κυρία όμως ίσως να έπρεπε να την παραπέμψω αλλού, υπάρχει η εκκλησία και άλλοι αρμόδιοι φορείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για γονείς και παιδιά εγώ δεν μπορώ να πω όχι, αλλά όταν με σταματούν στο δρόμο, δύσκολα θα πω ναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή