--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Στα τυφλά

Τις πρώτες μέρες που πήγα έξω στο προεδρικό και άρχισε να δημιουργείται η "εκκλησία του δήμου" προτίμησα να μείνω μακριά από τα μικρόφωνα. Δεν μου αρέσει να μιλώ όταν είμαι συναισθηματικά φορτισμένη.

Αυτή την εβδομάδα πήγα μόνο μια φορά και από όσα διαβάζω πολλά άρχισαν να αλλάζουν. Βλέπεις, αρκετοί δεν αντιλαμβάνονται ότι πάμε εκεί για να αλλάξουμε τον εαυτό μας.

Δεν αυτοαποκαλούμαι αγανακτισμένη, ούτε αφυπνισμένη. Αγανακτισμένη ήμουν το 2008, όταν δεν υπήρχε υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του τόπου που να εμπιστεύομαι και αναγκάστηκα να επιλέξω αυτό που κατά τη γνώμη μου θα έκανε τη λιγότερη ζημιά. Αγανακτισμένη ήμουν φέτος, στις βουλευτικές, που πολλοί παραπλανήθηκαν (από την άγνοιά τους ίσως) ότι η αποχή θα στείλει μήνυμα. Έτα χαΐρκα μας. 20% αποχή. Με 20% θα μπορούσαμε να ασκήσουμε πιέσεις αν ήμασταν στη βουλή και θα είχαμε φωνή. Και αν ένιωθες ότι κανείς δεν ήταν άξιος, ας έβαλες εσύ υποψηφιότητα! Τι το φοβάσαι; Οι πολιτικοί καριέρας έχουν σαν στόχο την πολιτική τους ανέλιξη, ένας ενεργός πολίτης έχει κίνητρο την πρόοδο της χώρας! Όταν δεν έχουμε επιλογές, τις δημιουργούμε!

Όσο για το αφυπνισμένη.. χαχα :). Ξέρεις πόσες φορές στον ύπνο μου έβλεπα όνειρο ότι ξυπνούσα; Αφυπνισμένη θα νιώσω ότι πραγματικά είμαι σίγουρη ότι έχω πρόσβαση σε όλη την εικόνα.. και αυτό αν θα έρθει, θα αργήσει..είμαι σίγουρη.

Δεν έχω θυμό μέσα μου σήμερα, ίσως "φταίει" το ότι είδα τον αρφότεκνό μου να γεννιέται αυτές τις μέρες.

Λυπάμαι τον κόσμο που νομίζει ότι ανήκει σε κάποιο κόμμα και κάθεται και παρακαλά τον κάθε πρόεδρο του κόμματος να ενεργήσει λογικά, και για το συμφέρον του λαού. Λυπάμαι τον κόσμο που ψάχνει τα κόμματα και αναρωτιέται πότε θα κάνει ξαστεριά. Με στεναχωρεί επίσης το ότι πολλοί νομίζουν ότι το πρόβλημα είναι ότι έχουμε αριστερή κυβέρνηση. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ότι εφκάλαμε πρόεδρο της δημοκρατίας ένα άνθρωπο που είναι ξεροκέφαλος. Και μην τολμήσετε να πείτε ότι σας ξεγέλασε. Τις προθέσεις του τις έδειξε πολύ πριν εκλεγεί.

Δεν περίμενε φυσικά κανείς ότι θα μας ανατινάξει, προκαλώντας καταστροφή και στον μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της χώρας.. υποτιμήσαμε φαίνεται τις "δυνατότητες" του!

Τόση ώρα προσπαθώ να καταλάβω τι πραγματικά νιώθω αυτές τις μέρες. Μου πέρασε η θλίψη, μου πέρασε η στεναχώρια..
Νιώθω ελεύθερη, νιώθω ότι δεν έμεινε τίποτε να προσδοκώ.

Θα πάω και την Δευτέρα στη συγκέντρωση. Δεν θέλω να χάσω επαφή.. είμαι σίγουρη ότι υπάρχει κι άλλος κόσμος σαν εμένα εκεί... σιγά σιγά θα βρω την άκρη.

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Ελλείψεις

Αυτό το καλοκαίρι είναι πολύ διαφορετικό από ότι το περίμενα. Μέχρι προχθές ένιωθα πνιγμένη, χωρίς ελπίδα.

Το ξέρω ότι δύσκολα κάποιος θα κάνει προσπάθεια να καταλάβει τη δική μου φιλοσοφία για τη ζωή. Κάτσε να εξηγήσεις ότι κάμνεις διάλειμμα στη ζωή σου δουλεύοντας! Το ενθαρρυντικό είναι ότι δεν νιώθω την ανάγκη να εξηγήσω, έτσι όλα καλά.

Τον είδα τις προάλλες και κατάλαβα ότι καρφώθηκα πάνω του. Δεν ξέρω τι συμβαίνει.. με μαγνητίζει. Κάθε φορά προσπαθώ να μην δείξω τίποτα, μην γίνω και ρεζίλι. Παράξενο συναίσθημα.. Αυτή την φορά φάνηκε η ηλικία του, αλλά ακόμα η επίδραση είναι η ίδια.. αυτή τη φορά επέλεξα απλά να μην τον κοιτάζω!

Αυτό το καλοκαίρι δεν μύρισε τρέλλα και έρωτα. Η τρέλλα δεν μου έλειψε, την βαρέθηκα. Αλλάζω συνεχώς και δεν επιστρέφω.. όλα τα αφήνω πίσω μου. Πάντα προχωρώ μπροστά. Αυτός ο δρόμος δεν έχει τελειωμό, το ξέρω.

Πεθύμησα να κρατήσω το χέρι κάποιου που θα νοιάζεται.

Να είσαι ο εαυτός σου

Σε κάθε φάση της ζωής μας προσπαθούμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα.

Σε κάποια φάση φτάνουμε στο σημείο να μην το προσπαθούμε και πολύ και να "παραδεχόμαστε" ότι κάποια πράγματα απλά "έτσι είναι¨.

Ψες, μια νέα ζωή ήρθε σε αυτό τον κόσμο. Φαίνεται θα του είπαν τι γίνεται, και μόλις βγήκε από την κοιλιά της μάνας του άρχισε το κλάμα!

Πόσοι από μας άραγε αντιλαμβάνονται τη διαφορά του καλού από το κακό, του ηθικού από το ανήθικο; Άραγε αυτοί που αδικούν συνανθρώπους τους το κάνουν με πλήρη επίγνωση των πράξεών τους;

Άραγε ο καθένας κουβαλά την προσωπικότητά του; ή αυτή διαμορφώνεται αποκλειστικά από το περιβάλλον;

Μικρέ μου, θα κάνω ό,τι μπορώ για να είσαι ο εαυτός σου! Ό,τι και να σημαίνει αυτό!Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, γιατί το πρώτο πράγμα (και δυσκολότερο) που πρέπει να κάνεις είναι να μάθεις εσύ ο ίδιος ποιος είσαι. Και πίστεψέ με, δεν είναι το ευκολότερο πράγμα που υπάρχει, οι περισσότεροι ψάχνονται ακόμα!

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Αισιοδοξία

Απόψε ο ουρανός ήταν υπέροχος!

Βλέποντας τα αστέρια, την ομορφιά τους, τη μεγαλοπρέπειά τους κατακλύζομαι πάντα από το ίδιο συναίσθημα... ότι όλα θα πάνε καλά.

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Θεωρία και πράξη

Ζούμε στην εποχή της παραπλάνησης.

"Κάνε τα πάντα με ένα κλικ!". Μπαίνεις στο διαδίκτυο και νιώθεις ότι έχεις πρόσβαση παντού, μαθαίνεις τα πάντα και εκφράζεσαι ελεύθερα!

Είμαστε κρίμα, πραγματικά.

Άμα θέλουμε να πούμε κάτι αρθρογραφούμε. Είτε στο μπλογκ μας, είτε σε εφημερίδα ή στο facebook .. όπου έβρουμε! Και τι θα γίνει ρε παιδιά; Άντε τα γράψαμε, διαβάζει κανείς; Και αν μας διαβάζει κανείς, μήπως μας διαβάζει όπως διαβάζει και το cosmopolitan;

Έχουμε εγκλωβιστεί στην "ελευθερία του λόγου" που μας δίνει το διαδίκτυο και ο Τύπος. Επιστολές, email ... τι να μας κάνουν όλα αυτά; Υπογράφουμε petitions στο διαδίκτυο και νιώθουμε ότι βάλαμε το λιθαράκι μας για την αλλαγή...

Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Η αλλαγή έρχεται μόνο με πράξεις! Μέχρι εδώ φτάνει και η δική μου σοφία. Τα είπα, τα διάβασα (μόνη μου τα γράφω, μόνη μου τα διαβάζω) και τώρα τι γίνεται; Τι μπορώ να ΚΑΝΩ;

Προς το παρόν απλά κρατιέμαι ξύπνια και πιάνω σημειώσεις.

Ένα από τα πράγματα που θα ήθελα να γίνουν είναι να προωθηθούν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αιολικά πάρκα και φωτοβολταϊκά. Διαβάζω οι οικολόγοι το προωθούν, αλλά δεν ξέρω τι γίνεται πέραν από αυτά που γράφονται. Επειδή σημασία δεν έχει τι γράφεται, αλλά το τι γίνεται!

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Γιατί πάω;

Ο Κ. σήμερα πάνω στην κουβέντα με ρώτησε εάν θέλω/πιστεύω ότι ο πρόεδρος θα παραιτηθεί.

Του απάντησα αυτό που πιστεύω πραγματικά. Δεν πιστεύω ότι θα παραιτηθεί, δεν τον βλέπω να ταράσσει από την καρέκλα του- ίσως το ότι πάω στο προεδρικό να μην κάνει καμία απολύτως διαφορά.. αλλά δεν μπορώ απλά να μην κάνω τίποτα.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Η παγίδα

Είναι πιο εύκολο να πιστεύεις και να εμπιστεύεσαι κάποιο που συμπαθείς. Είναι εύκολο να παρασυρθείς όταν ακούεις με προσοχή αυτούς που εμπιστεύεσαι αλλά αγνοείς αυτούς που αντιπαθείς.

Μακάρι να μπορούσα να είχα πρόσβαση στην μία και αντικειμενική αλήθεια. Μακάρι να μπορούσα να ακούσω τι λένε οι κυβερνώντες πίσω από τις κλειστές πόρτες όταν είναι σίγουροι ότι δεν τους ακούει κανένας.

Μπορούν άραγε με τόση ευκολία να θολώσουν τα νερά; Μπορούν άραγε να κάνουν αυτό που φοβόμασταν από την αρχή; Μπορούν άραγε να φταίξουν τους νεκρούς; .. και με "αποδείξεις";

Παρασκευή

Τέλειωσε ακόμα μια συγκέντρωση έξω από το προεδρικό. Ένας από το βήμα μας είπε σήμερα ότι δεν διαλύει η συγκέντρωση μετά τον εθνικό ύμνο. Μας είπε ότι καμιά 30ριά άτομα μένουν εκεί μέχρι τα ξημερώματα.

Μίλησαν αρκετοί και σήμερα. Πλέον ψάχνουμε να βρούμε λύσεις, δεν αρκούμαστε απλά στην διαμαρτυρία. Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε ευθύνες! Τουλάχιστο αυτό θέλουμε να κάνουμε.. να βοηθήσουμε τη χώρα μας, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο.

Δεν έχω διάθεση να βγω για καφέ και για ποτό και για χαβαλέ. Ο δρόμος με βγάζει πάντα στο προεδρικό, ώπου θα συναντήσω ανθρώπους που νοιάζονται, ανθρώπους που ανησυχούν για το μέλλον που έρχεται.

Όλα συνδέονται. Η οικονομία, το κυπριακό, η εγκληματική αμέλεια των κυβερνώντων! Αυτή την ώρα δηλώνουμε παρόντες στη ζωή μας.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Οι πρώτες σκέψεις

Σιγανά και ταπεινά... αυτό μου έλεγε η μάνα μου καθώς μεγάλωνα.

Έμαθα πρώτα να ακούω και μετά να μιλάω. Έμαθα να ρωτάω αν κάτι δεν το ήξερα ή δεν το καταλάβαινα. Έμαθα ότι όλοι είμαστε ίσοι και σαν ίσους πρέπει να μεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο.

Έμαθα όταν κάνω λάθος, να απολογούμαι.

Κάποτε ξεφεύγω κι εγώ, δεν λέω. Αντιδράσεις της στιγμής, από αυτές τις αυθόρμητες, που σε παρασύρει το κλίμα, η συζήτηση, το δίκαιο. Μετά όμως έρχεται η περισυλλογή, ο απολογισμός, η αυτοκριτική.

Το πείσμα δεν οδηγεί πουθενά. Ο φανατισμός, η εμμονή και ο εγωκεντρισμός είναι αυτοκαταστροφικές ιδιότητες.

Η συγνώμη εννοείται μόνο μεταξύ φίλων, καρδιακών φίλων. Αυτή που θα την πεις με μια ειλικρινή αγκαλιά. Στους άλλους πρέπει να την λέμε. Όταν παραδεχόμαστε τα λάθη μας γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Αυτό το ιστολόγιο είναι εδώ για να γράφω τους προβληματισμούς μου, τις ιδέες και τις απορίες που μου δημιουργούνται καθώς διάγω αυτή τη διαδρομή που λέγεται ζωή. Αποφάσισα ότι το ταξίδι θα το κάνω με τα πόδια, και ας κουραστώ.

Αυτό το διάστημα με προβληματίζει και με θλίβει η κατάσταση στην οποία βρέθηκε από τη μια μέρα στην άλλη η χώρα μου. Θριάμβευσε η αναξιοκρατία, η ανευθυνότητα. Το ποτήρι ξεχύλησε.

Μέχρι πρόσφατα βάζαμε ενέχυρο το παρόν μας για να έχουμε μέλλον. Τώρα μας τα πήραν όλα. Το μέλλον γκρεμίστηκε και θα χρειαστεί πολλύς καιρός να μιλήσουμε ξανά γι' αυτό. Το παρόν είναι το μόνο μας έμεινε αλλά κι εμείς δεν ξέρουμε ακόμα πώς να το αξιοποιούμε.

Μια παροιμία λέει: "Αν δεν βάλεις σωστά το καρφί, θα χάσεις ένα πέταλο, θα χάσεις ένα άλογο, θα χάσεις ένα αναβάτη". Στα μικρά να είμαστε παρόντες, να είμαστε σωστοί και τότε μπορούμε να κάνουμε μεγάλα πράγματα.

Το πιστεύω πραγματικά ότι μπορούμε να κάνουμε μεγάλα πράγματα σαν λαός. Αν σταματήσουν να μας δηλητηριάζουν με μικροπρέπειες, με διχαστικά συνθήματα και με το βόλεμα. Ας θυμηθούμε για ποια υπέροχα πράγματα είναι ικανός ο άνθρωπος και ας αναζητήσουμε την ανθρώπινη φύση μας.