--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Επιτέλους

Βρέχει!


Shake it out

Το 2009 η αδελφή μου μου ζήτησε να πάμε Αθήνα για ένα σαββατοκυρίακο να δούμε την Florence and the Machine.

Ήταν μια πολλά καλή συναυλία. Η Florence είναι κατάπελλη, εξαιρετική φωνή και πολλά γλυκιά παρουσία. Δεν το πίστευε ότι ήρθε κόσμος να την δει (φυσικά ήταν φεστιβάλ, είχε και άλλους).

Από τότε έκαμε άλματα και δεν πιστεύω πλέον να εκπλήσσεται όταν έρχεται κόσμος στις συναυλίες της!





Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Άποψη

Μεγαλώνουμε έχοντας κάποιο (αδικαιολόγητο, de facto) σεβασμό στα κουστούμια. Ας πούμε όταν μπει σε ένα χώρο ένας βουλευτής, ένας διευθυντής - βλέπεις πολλούς να σηκώνονται και να χαμογελούν αμήχανα περιμένοντας την αντίδραση του κουστουμαρισμένου, περιμένοντας ουσιαστικά κάποιου είδους έγκριση.

Όποτε γίνεται αυτό προσωπικά εμένα με ξενίζει. Πολλά από αυτά τα κουστούμια κάνουν "καριέρα" πάνω στο δικό μας ψάρωμα και χωρίς αναστολές λειτουργούν εις βάρος μας. Το σωστό θα ήταν να μην ψαρώνουμε με τα κουστούμια αλλά αντιθέτως να είμαστε πιο αυστηροί μαζί τους. Πρέπει να καταλάβουν ότι αυτοί δουλεύουν για μας και όχι το αντίθετο.

Πολλές φορές θα ήθελα να είχα την ευκαιρία να απαντήσω σε πολιτικούς όταν τους βλέπω στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν είχα την ευκαιρία αν θα το έκανα - ξέρω όμως ότι θα το θελα. Να τους πω: "Τούτο που λαλείς είναι καθαρή βλακεία και το μόνο που σε σώζει είναι ότι η βλακεία δεν είναι ποινικό αδίκημα!". ή "Είσαι καραγκιόζης", ή "Η δουλειά σου εσένα είναι να διασφαλίζεις τα δικαιώματα του λαού. Όταν βάζεις άλλα συμφέροντα πάνω από το καλό του λαού τότε αυτοκαταργήσε!".

Θα θελα να ασχοληθώ ενεργά με την πολιτική για 5 χρόνια, αλλά ως τζιαμέ. Να τους τα πω, να κάμω ό,τι μπορώ και μετά να αποχωρήσω. Επειδή τζίνο που τους διαφθείρει όλους είναι η σκέψη ότι "για να μεν χάσω ψήφους πρέπει..", "δεν πρέπει να χαλάσω την εικόνα μου ώστε την επόμενη φορά θα...".

Τους μάγκες έν τους κάμνει ένα κουστούμι, κάθε άλλο. Τζαι δυστυχώς, Κύπρος και Ελλάδα στερούνται από μάγκες. Επειδή δυστυχώς θέλει μαγκιά να αναλαμβάνεις ευθύνες τζαι να κάμνεις το σωστό (ή τουλάχιστο να το λες) .





Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Αθήνα .. vs. Νέα Υόρκη

Η εξέλιξη

Κάποιοι ανθρώποι έχουμε μεγαλώσει με μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Μια φίλη πριν κάτι μέρες μου είπε ότι νιώθει εξαπατημένη. Μεγάλωσε λέει, πιστεύοντας ότι εάν δουλέψεις σκληρά θα ανταμοιφθείς, και ότι αυτός που δεν δουλεύει δεν μπορεί να φτάσει πουθενά.

Τώρα, η φίλη μου αυτή, έφτασε σε κάποια ηλικία, έκανε οικογένεια αλλά στον επαγγελματικό τομέα νιώθει ακόμα εκτεθιμένη. Δουλεύει σε ιδιωτική εταιρεία και βλέπει ότι το επαγγελματικό μέλλον ίδιας αλλά και της ίδιας της εταιρείας δεν είναι και τόσο σίγουρο. Αντιλήφθηκε ότι ο περίγυρός της έχει πλέον βρει δουλειά στο δημόσιο, σε ημικρατικούς οργανισμούς ή ακόμα και σε τράπεζες. Ακούει ιστορίες για αγρίους για το τι γίνεται ιδίως στο δημόσιο. Προφανώς, η σκληρή δουλειά δεν ανταμοίβεται τόσο όσο η σίγουρη δουλειά!

Μέχρι τα 19 μου κι εγώ είχα στο μυαλό μου διαστρεβλωμένες εκδοχές της ανταμοιβής, της δικαιοσύνης. Στο πανεπιστήμιο άρχισα να αντιλαμβάνομαι καλύτερα την πραγματικότητα.

1. Δεν σπουδάζεις για να μάθεις πράγματα, αλλά για να πιάσεις το πτυχίο. Γι' αυτό και η μεγάλη σου έννοια είναι εάν αυτό που λέει ο καθηγητής στη διάλεξη θα είναι στην εξέταση! Επίσης, αφού ο σκοπός είναι να περάσεις το μάθημα τότε επιβάλλεται να επιστρατεύσεις όλα τα μέσα που μπορείς (όπως για παράδειγμα σκονάκια).

2. Δεν χρειάζεται κατ' ανάγκη να σου αρέσει αυτό που σπουδάζεις, φτάνει να σου δίνει ένα πτυχίο που θα μπορείς να το χρησιμοποιήσεις μετά για να γίνεις δημόσιος υπάλληλος.

3. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται για όλα όσα εσύ θέλεις αλλά δεν προσπαθείς. Έτσι, αναζητώντας αυτούς τους ανθρώπους μπορείς να οικειοποιηθείς την προσπάθειά τους και να επωφεληθείς από τη δική τους δουλειά.

Μέσες άκρες, στο πανεπιστήμιο κατάλαβα ότι δεν υπάρχει η δικαιοσύνη όπως την αντιλαμβανόμουν μέχρι τότε. Αν προσπαθήσεις, θα πιάσεις για την προσπάθειά σου. Αν αντιγράψεις, πάλε θα πιάσεις για την προσπάθειά σου! και συνήθως η αντιγραφή αποδίδει περισσότερο.

Δυστυχώς, πάντα μου άρεσε να δοκιμάζω τον εαυτό μου, να δω πόσα αξίζω. Αυτό σε συνδυασμό με την τεμπελιά μου να ασχολούμαι με πράγματα που δεν μου τραβούν το ενδιαφέρον, μου εξασφάλιζε μέτριες επιδόσεις στο σύνολο (πολύ ψηλές και πολύ χαμηλές).

Πολλές φορές εκφράζω την άποψη ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αποδοτικοί, και ότι δεν αξίζουν τα λεφτά τους! Εννοείται ότι δεν μιλώ για όλους, αλλά μιλώ για το σύνολο. Τι εννοώ; Εννοώ ότι υπάρχουν 10 υπάλληλοι για μια δουλειά που μπορεί να την κάνει ένας, και στο τέλος αυτός ο ένας την κάμνει και για τους υπόλοιπους.

Τώρα με την κρίση και την έκρηξη άρχισαν να φαίνονται τα προβλήματα - κυρίως στη μισθοδοσία του δημοσίου. Για μια στιγμή, φάνηκε ότι θα γίνουν διορθωτικές ενέργειες για να φτιακτεί η κατάσταση.

Κι όμως... η δικαιοσύνη που λέγαμε πριν. Ο βολεμένος στην Κύπρο είναι ιερή αγελάδα. Τίποτα δεν θα γίνει, πόσο μάλλον τώρα που βρήκαμε φυσικό αέριο και πετρέλαια κτλ κτλ.

Ξαφνικά ο πρόεδρος άρχισε να κάνει εμφανίσεις σε ειδήσεις ιδιαίτερα ευχάριστες, βοηθώντας έτσι και τον κόσμο να ξεχάσει την αγανάκτισή του με την κυβέρνηση.. τουλάχιστο υποσυνείδητα είμαι σίγουρη ότι πολλοί έγιναν λιγότερο αυστηροί.
Στο ενδεχόμενο να γίνουμε μια πλούσια χώρα, ο κόσμος νιώθει ότι τα βάσανά του θα τελειώσουν σύντομα. Αυτό μας μεταδίδουν τα ΜΜΕ που βγάζουν εκτιμήσεις τρισεκατομυρίων (άσχετα εάν δεν είναι δυνατή η οποιαδήποτε εκτίμηση τόσο σύντομα).

Ο κόσμος έξω από το προεδρικό άρχισε να μειώνεται αισθητά, ασχέτως εάν τίποτα δεν λύθηκε ακόμα. Το σάπιο σύστημα άρχισε να μυρίζει χρήμα και ξαφνικά η αγανάκτιση έγινε ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον!


Δεν ξέρω τι νιώθω ακριβώς. Δεν είναι απογοήτευση, δεν είναι θυμός και σίγουρα δεν είναι αγανάκτιση. Δεν είναι ούτε χαρά, ούτε ανακούφιση. Νομίζω αυτό που νιώθω τώρα είναι αδιαφορία. Αδιαφορώ για το τι θα γίνει και για το τι θα απογίνει η Κύπρος.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Αντίστροφη μέτρηση

Γιατί όποτε πάει να τελειώσει μια δουλειά, αποκτώ μια οικειότητα μαζί της;
Ανεξαρτήτως του καιρού που εδούλεψα σε αυτή, όταν πλησιάζουν οι μέρες να φύω νιώθω παλιός!

Την επόμενη εβδομάδα τελειώνει και αυτή η εμπειρία! Σε μια εβδομάδα επιστρέφω στα δικά μου γνωστά λημέρια!

Το καλό είναι ότι θα λέω λιγότερες καλημέρες, κάποιες μέρες ίσως και καμία.
Θα γλυτώσω τις πρόωρες ρυτίδες αφού δεν θα χαμογελώ συνέχεια και δεν θα χρειάζεται να ακονίζω την υπομονή μου και τις ικανότητές μου στις διαπροσωπικές σχέσεις!

Φυσικά το κακό είναι ότι θα λέω λιγότερες καλημέρες, δεν θα έχω κάθε μέρα λόγο να χαμογελώ και δεν θα ακονίζω την υπομονή μου και τις ικανότητές μου στις διαπροσωπικές σχέσεις..