--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) επανεκκίνηση (1) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Η άποψη και οι αποφάσεις

Θυμούμαι που ήμουν μικρή είχα την εντύπωση ότι οι ενήλικες ήξεραν παραπάνω από μένα. Σαφώς και αυτό ίσχυε (τις περισσότερες φορές). Μετά, στην εφηβεία είχα την εντύπωση ότι μπορούσα να σκεφτώ πολλά πιο λογικά από πολλούς ενήλικες και ότι μπορούσα να καταλήξω σε λογικά και σωστά συμπεράσματα με τις γνώσεις και τις πληροφορίες που είχα για κάποια θέματα.

Στις αρχές τις ενηλικίωσής μου ένιωθα ότι έπρεπε μόνο να ακούω και να μη μιλώ επειδή πάντα κάτι θα μου διέφευγε και δεν θα μπορούσα ποτέ να έχω μια απόλυτη και σταθερή άποψη για κάτι.


Μετά από λίγα χρόνια, συμμετέχω σε συζητήσεις και εκφράζω και άποψη, αλλά προσπαθώ πάντα να ακούω διάφορες απόψεις, από διαφορετικούς ανθρώπους για να καταλάβω περισσότερα πράγματα.. και να βλέπω τα πράγματα πιο σφαιρικά.

Μπορώ να πω ότι δεν βγάζω άκρη. Μερικές φορές κουράζομαι τόσο πολύ που περνά (έστω και στιγμιαία) η σκέψη από το μυαλό μου να σταματήσω να μιλώ για τους προβληματισμούς μου σε ανθρώπους που δεν συμμερίζονται τις δικές μου ευαισθησίες. Μετά όμως συνέρχομαι και συνεχίζω την προσπάθεια.


Ιδεολογικά δεν μπορώ να με κατατάξω κάπου. Ας πούμε ότι τίποτα από αυτά που υπάρχουν δεν αξίζουν τον κόπο να ταπελλωθώ. Ή να το πω αλλιώς. Τίποτα από αυτά που υπάρχουν ή υπήρξαν δεν μου δίνουν δύναμη να τα υποστηρίξω. Από τον καιρό που έχω το δικαίωμα ψήφου ψηφίζω αυτό που νομίζω ότι είναι το καλύτερο.. και συνήθως ψηφίζω αυτόν (που δυστυχώς η κάθετη ψηφοφορία με αναγκάζει να ψηφίσω και κόμμα) που καταλαβαίνω τι λέει και συμφωνώ περισσότερο. (Παρόλο που τις περισσότερες φορές ακούω κήρυγμα από διάφορους συγγενείς επειδή "κάμνω πελλάρες και δεν ψηφίζω το κόμμα". - σόρρυ α.. έχω κι εγώ μια ψήφο, ό,τι θέλω την κάμνω!).

Προσπαθώ να μην έχω επιλεκτική μνήμη - παρόλο που όσο μεγαλώνω γίνεται δυσκολότερο.  Έχω όμως μια αρχή την οποία κρατώ σαν μέτρο προφύλαξης. Αν δω κάποιο να είναι εμπαθής, ή να κατηγορά ανθρώπους πίσω από την πλάτη τους ενώ μπροστά τους είναι μες την ευγένεια - έστω και αν λέει σωστά πράγματα δεν τον εμπιστεύομαι.

Το να καταφύγεις (δεν ξέρω αν είναι η σωστή επιλογή λέξεως) σε δημοψήφισμα για θέματα τα οποία αφορούν την χώρα και θα την επηρεάσουν για τα επόμενα 50-60 χρόνια τουλάχιστο, νομίζω είναι η καλύτερη λύση - και όχι απλά η εύκολη λύση, όπως πολλοί θεωρούν.

Δεν μπορεί ούτε μια κυβέρνηση, ούτε μια βουλή να μιλήσει εκ μέρους ολόκληρης της χώρας σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν είναι το σωστό και το λάθος που παίζει εδώ, ούτε το ωφέλιμο και το βλαβερό. Δεν έχουν σχέση αυτά με τις αποφάσεις που πρέπει να παρθούν για τέτοια ζητήματα, άλλωστε αυτές οι έννοιες είναι υποκειμενικές. Το σημαντικό είναι να παρθεί μια απόφαση την οποία μπορεί η χώρα να την υποστηρίξει. Για να γίνει αυτό επιβάλεται η απόφαση να είναι της χώρας, των κατοίκων της χώρας.. και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με άμεση δημοκρατία, δηλαδή με δημοψήφισμα.

Οι "μυαλωμένοι" ενήλικες διαφωνούν μαζί μου. Ξέρω ότι πολλές φορές παραγίνομαι ρομαντική για τα μέτρα τους.

Μακάρι τα πράγματα στην Ελλάδα να εξελιχθούν όσο το καλύτερο δυνατό υπό τις περιστάσεις.

Εύχομαι στην Κύπρο να γίνει κανένα έλεος πριν μας ξημερώσει μια παρόμοια μέρα... αλλά δυστυχώς δε βλέπω την κατάσταση να βελτιώνεται σύντομα. Το μόνο που κάνουμε είναι να κατακρίνουμε οποιαδήποτε κουβέντα (σωστή ή λάνθασμένη) από το στόμα αυτού που μάθαμε να αντιπαθούμε, και να ακούμε με προσοχή τα λόγια αυτών που μας έμαθαν να εμπιστευόμαστε - καθώς όλοι αυτοί τα τρώνε ανενόχλητοι. Εύχομαι να έρθει εκείνη η μέρα που θα δούμε πραγματικά το συμφέρον μας - και να ζω για να τη ζήσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου