--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Γαϊτανάκι

Πριν 2-3 χρόνια ο μικρός Κωνσταντίνος (γιος μιας φίλης μου) θα πήγαινε για πρώτη φορά σχολείο (νηπιαγωγείο). Ήταν το μεγάλο παιδί της οικογένειας, έτσι για πρώτη φορά θα συναναστρεφόταν με άλλα παιδάκια για τοση πολλή ώρα, μακριά από το σπίτι.

Πήγα να τον δω 2-3 εβδομάδες πριν ξεκινήσει το σχολείο, και του πήρα ένα παραμυθάκι με τίτλο "Η πρώτη μέρα στο σχολείο". Του μικρού Κωνσταντίνου του αρέσουν πολύ τα παραμυθάκια και όποτε πάω του παίρνω ένα καινούριο και καθόμαστε μαζί και του το διαβάζω. (είναι καλά να διαβάζετε από πριν τα παραμυθάκια που προτίθεστε να κάνετε δώρο σε μωρά, γιατί κάποια έχουν "βαρύ υλικό" για κάποιες ηλικίες).

Στο παραμυθάκι έλεγε ότι ο μικρός πρωταγωνιστής πήγε σχολείο με τους γονείς του, οι οποίοι τον άφησαν εκεί με τα άλλα παιδάκια και τη δασκάλα του - προϊδέαζε με άλλα λόγια το παιδί για το τι γίνεται στο σχολείο.

Σε κάποια φάση, το παιδί δείχνει μου κάτι σε μια από τις εικόνες και με ρωτά "Τι είναι τούτο;". Κοιτάζω και βλέπω ότι μου δείχνει ένα παιδάκι το οποίο ήταν πολλά πιο σκούρο από τα υπόλοιπα παιδιά. "Παιδάκι" του λέω. Μου λέει, "Μα τι είναι τούτο;" επιμένοντας επειδή σαφώς δεν τον ικανοποίησε η απάντησή μου.

"Κωνσταντίνο μου, υπάρχουν παιδάκια και γενικά άνθρωποι με πιο σκούρο χρώμα δέρματος. Δεν είναι κάτι παράξενο, απλά εσύ δεν έτυχε να δεις καμιά φορά από κοντά. Υπάρχουν όμως, είναι ακριβώς όπως εμένα, εσένα, τη μάμα σου - απλά έχουν πιο σκούρο χρώμα. Όπως υπάρχουν και με πιο ανοικτό χρώμα..και διάφορα χρώματα... κατάλαβες;"

Το βλέμμα της απόλυτης απορίας άρχισε να υποχωρεί, και κατάλαβα ότι το μυαλό του άρχισε να επεξεργάζεται την πληροφορία.


Θυμήθηκα την πρώτη φορά που είδα από κοντά μαύρο άνθρωπο, της Αφρικής. (εν προσπαθώ να ακουστώ ρατσίστρια, αφού εν μαύροι - πώς να τους πω;)

Ήμουν 13-14, περπατούσα σε κάποιο δρόμο στη Λάρνακα και περπατούσαν οι δύο ανθρώποι στο ίδιο πεζοδρόμιο, στην αντίθετη κατεύθυνση. Μπορώ να πω ότι ξαφνιάστηκα (σαν πρώτη αντίδραση). Ήξερα ότι υπήρχαν, τους έβλεπα στην τηλεόραση - αλλά να δω από κοντά ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία! Τότε το 1995 δεν ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Μετά από 2-3 δευτερόλεπτα, ενθουσιάστηκα και αντιλήφθηκα ότι εν πολλά ψηλοί! (φυσικά άμα είσαι ανάμιση μέτρο, οι παραπάνω εν πολλά ψηλοί).

Επίσης αντιλήφθηκα πόσο εύκολο είναι να σοκαριστείς όταν δεις κάτι που δεν περιμένεις να δεις, και υπάρχουν διάφορες αντιδράσεις σοκαρισμένων ανθρώπων. Δυστυχώς, υπάρχουν και οι ανθρώποι που το σοκ της νέας πληροφορίας προκαλεί τους πανικό και ο πανικός αυτός μπορεί να τους οδηγήσει σε βία.

Οφείλω να ομολογήσω ότι το ίδιο σοκ έπαθα όταν είδα κατάξανθους και κάτασπρους, ενώ δεν έπαθα καθόλου σοκ όταν είδα κινέζους!

Η ενημέρωση είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για μια υγιή κοινωνία. Όταν κάποιος είναι προετοιμασμένος για κάποια πράγματα τότε θα αντιδρά περισσότερο ανεκτικά στη διαφορετικότητα. Δεν θα ονόμαζα ρατσιστή κάποιο που παραξενεύεται όταν έρθει πρώτη φορά σε επαφή με κάποιο άνθρωπο άλλης φυλής, είναι νομίζω μια φυσιολογική αντίδραση.

Ελπίζω ο μικρός Κωνσταντίνος εκείνη τη μέρα να κατάλαβε ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, επειδή είναι τόσο μεγάλη η ποικιλία στην εμφάνιση, στην κουλτούρα, στις πεποιθήσεις στον κόσμο μας που δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να σεβόμαστε και να αποδεχόμαστε αυτή την διαφορετικότητα για να πάμε μπροστά ως ανθρώπινο είδος/ κοινωνικά όντα.

Πάμε τραγουδάκι! :)





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου