--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) επανεκκίνηση (1) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

---

Αυτές τις μέρες έβαλα τις έννοιες μου στο pause. Αν κάτσω να σκεφτώ το τι γίνεται θα πελλάνω. Λαλεί και ο Σίλας :  "Με τις παπαριές ότι παίζεται το μέλλον της χώρας, θα χωρίσει ο Χατζηγιάννης τη Μακρυπούλια και δε θα πάρουμε χαμπάρι".



Ψες για να κοιμηθώ είδα μια ταινία. Το Definitely, Maybe. Το είχα ανάγκη το νανούρισμα. Η ταινία ήταν πολύ καλή. Έκλαψα αρκετά. Αλλά ας μη γράψω spoilers, θα μιλήσω γενικά.

Υπάρχουν ανθρώποι που μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα.. σαν στο σπίτι μας. Δεν έχει σημασία πόσο καιρό τους ξέρουμε ή πώς τους γνωρίσαμε. Δεν σημαίνει ότι είμαστε ερωτευμένοι, αλλά πόσο όμορφο θα ήταν αυτό..ε;

Πεθύμησα να πάω να κάτσω μόνη μου στην παραλία και να ακούω τα κύματα. Πόσες σκέψεις μοιράστηκα με τη συγκεκριμένη παραλία...

Κάποτε της ζητούσα την ευκαιρία, τώρα θα με ρωτά εξελίξεις. Βάλε σε ολα Χ, ακόμα τα παλεύω. Δεν ζορίζομαι όμως. Ίσως ακόμα να ελπίζω στο τέλος του κόσμου το 2012.

Μου είπε ότι έχω μια απέραντη μελαγχολία στο βλέμμα... τότε. Πού το θυμήθηκα τώρα αυτό.. μετά από τόσα χρόνια. Δεν τον διέψευσα.. παρόλο που μάλλον το μάντεψε ή απλά το είπε για να πουλήσει πνεύμα.

Άρχισα να ακούω τις σκέψεις μου μετά από πολύ καιρό βουβαμάρας. Νιώθω καινούρια και τόσο παλιά. Αυτό που ήμουν, αυτό που έγινα.. αυτό που κατέντησα.. αυτό που έγινα... αυτό που είμαι.


Δεν βγάζω νόημα.. το αφήνω εδώ.








3 σχόλια:

  1. ε όι τζαι να χωρίσουν....
    τζαι να μεν το πάρουμε χαπάρι...
    βάρτε ούλοι τωρά την εφαρμογή στο iphone του star... εν θα μας φύει με τίποτε... :ρ

    είδα την πολλά παλιά την ταινία, θυμούμαι ότι ήταν καλή αλλά όι λεπτομέρειες...

    μετά που τούτο ελπίζω να προχωρήσεις τζαι σε διάλογο με τον εαυτό σου... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να χειριστώ από αυτά που γίνονται [οικονομία, διαφθορά, τέλος, ΔΝΤ].
    Απλά τα έκλεισα έξω και κοίταξα και λίγο μέσα.. :).

    ΑπάντησηΔιαγραφή