--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) επανεκκίνηση (1) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Κάποιες σκέψεις

Τα καλά νέα είναι ότι σε δύο-τρεις  εβδομάδες όλα θα τελειώσουν. Θα σταματήσουν οι πολιτικοί να προσπαθούν να μας πείσουν ότι νοιάζονται.

Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε την επόμενη μέρα; 

Το καλό είναι ότι όταν φύγουν οι εκλογές από τη μέση, θα μπορούμε να συζητούμε κάποια πράγματα πιο άνετα, αφού δεν θα μας βλέπουν με καχυποψία οι συνομιλητές μας ότι προωθούμε κάποιο υποψήφιο. Ο καθένας έχει την προτίμηση του ή καλύτερα έχει πάρει τις αποφάσεις του για τις εκλογές. Αυτό με τίποτα όμως δεν επηρεάζει τα γεγονότα, και αυτά θα πρέπει να μελετούμε.


Το ιδανικό για μένα που λόγω του ότι ο υπολογιστής είναι το δεύτερο μου σπίτι (10 ώρες στον υπολογιστή την ημέρα δεν είναι λίγες) θα ήταν να κανονίζαμε διαδικτυακές συναντήσεις, όπου θα ανταλλάζαμε απόψεις και πληροφορίες. Όλο και κάποιος θα ξέρει κάτι παραπάνω και κάθε φορά με εντυπωσιάζει το πώς ένα γεγονός έχει διαφορετικές εκδοχές και ερμηνείες! Δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο θα έχει ανταπόκριση, αλλά είναι μια ιδέα.

Το καλό με το διαδίκτυο είναι ότι επιλέγεις τι θα ακούσεις και με τι θα ασχοληθείς - και μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα φορώντας πυτζάμες.

Εν τω μεταξύ, έχω ακούσει την άποψη ότι το μπλογκ είναι πολιτικοποιημένο - ενώ ουσιαστικά είναι προσωπικό. Δεν είμαι ούτε πολιτικός αναλυτής, ούτε ειδήμονας. Αν κάποιος ανατρέξει στην πρώτη-πρώτη ανάρτηση του μπλογκ, θα καταλάβει ότι τα κίνητρα μου όταν δημιούργησα αυτό το μπλογκ ήταν να βρω και άλλους που έχουν τις ίδιες ανησυχίες με μένα για την κατάσταση (αναξιοκρατία, διαφθορά, ατιμωρησία) που επικρατεί στη χώρα μου, και που ξεγυμνώθηκε εντελώς τον Ιούλιο του 2011 - για να το συζητήσουμε. [άλλωστε διατηρώ μπλογκ από το 2005 - αν ήθελα να μιλώ μόνη μου, με τους παρέες μου θα συνέχιζα να γράφω στο πρώτο μου μπλογκ. Σκοπός ήταν να μιλήσω με ανθρώπους που δεν γνωρίζω].

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο πέρασαν αρκετοί από εδώ. Ο καθένας με την προσωπικότητα του, με τις ανησυχίες του, τις χάρες του, τον αγώνα του. Τις τελευταίες μέρες με προβληματίζει κατά πόσο θα πρέπει να υπερασπίζομαι στα σχόλια του μπλογκ οποιονδήποτε αναγνώστη που βρέθεται σε αντιπαράθεση με άλλον αναγνώστη. Το σκέφτηκα μέρες για την ακρίβεια. Έπρεπε να μετρήσω όλες τις παραμέτρους.

Κάποιους τους γνωρίζω περισσότερο κάποιους λιγότερο. Το σημαντικό όμως είναι ότι κάποιους τους γνωρίζω περισσότερο από ότι τους γνωρίζουν κάποιοι άλλοι.

Η οποιαδήποτε αντιπαράθεση μπορεί να εξελιχθεί σε μια υγιή συζήτηση. Δεν σημαίνει κατά ανάγκη ότι επειδή διαφωνούμε σε κάποια πράγματα ότι είμαστε αντίπαλοι και ότι πρέπει να σφακτούμε. Ακόμα και ένας συγκεκριμένος σχολιαστής ο οποίος πολλές φορές με εκνεύριζε επειδή τον έβρισκα παράλογο μου έμαθε πολλά πράγματα και πλέον έμαθα να έχω πιο ανοικτά φτια, και να ακούω πραγματικά πριν να απορρίψω κάτι. (Andrea πού εχάθηκες βρε;).

Τελικά κατέληξα ότι από τη στιγμή που είμαστε όλοι ενήλικες, τότε ο καθένας μπορεί να υποστηρίξει τον εαυτό του και τις απόψεις του. Το ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο δεν είναι κάτι αντικειμενικό. Εγώ μπορώ να πάρω θέση βασιζόμενη στην άποψη μου και σίγουρα όχι βασιζόμενη σε προσωπικές συμπάθειες. Σίγουρα μπορώ να αλλάξω γνώμη εάν με πείσει κάποιος με επιχειρήματα.

Για το συγκεκριμένο συμβάν που διαδραματίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα, έχω να πω ότι κανείς δεν ξέρει τον προσωπικό σταυρό του καθενός, ούτε τους αγώνες που δίνει σε προσωπικό επίπεδο. Αν κάποιος ασκήσει κριτική για το ύφος κάποιων μπλογκς, κάνει ακριβώς αυτό. Ασκεί κριτική για το ύφος κάποιων μπλογκς. Δεν κάνει προσωπική επίθεση, από τη στιγμή που δεν γνωρίζει κάποιον προσωπικά. Όταν φορώ μαύρα ρούχα συνέχεια, δεν μπορώ να το παίρνω προσωπικά εάν κάποιος μου πει ότι δεν του αρέσει να με βλέπει μαυροφορημένη, επειδή εγώ γνωρίζω ότι οι πυτζάμες μου είναι ροζ! Στο κάτω κάτω είναι επιλογή μου να φορώ μαύρα, τζαι αν δεν του αρέσκει εν δικό του πρόβλημα και όχι δικό μου.

Ο Χριστός είπε μην κρίνετε για να μην κριθείτε. Ίσως κάπως διαφορετικά το εννοούσε από τον τρόπο που χρησιμοποιείται τώρα ως επιχείρημα - αφού ο ίδιος ασκούσε καθημερινώς κριτική για τον τρόπο ζωής των ανθρώπων και έκανε και κήρυγμα! Άλλο να ασκείς κριτική, και άλλο να λιθοβολείς.

Η χρήση χαρακτηρισμών ποτέ δεν μου άρεσε, επειδή απευθύνονται στο συναίσθημα. Όταν μας πιάσουν οι συναισθηματισμοί δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθαρά. Είτε αυτό το συναίσθημα είναι το αίσθημα του φόβου, της απειλής, της αδικίας είτε του δίκαιου, της άμυνας και της χωρίς προϋποθέσεις στήριξης από τους φίλους μας, απλά επειδή συμπαθούν μας / αγαπούν μας.

Αν και χαρακτηρίστηκα εμμέσως με κάποια επίθετα, σίγουρα δεν το παίρνω προσωπικά. Ίσως ενοχλήθηκα περισσότερο από το χαρακτηρισμό άλλων επειδή γνωρίζω ότι κάθε μέρα κάποιοι παλεύουν πραγματικά, με πραγματικούς εχθρούς και το μόνο που τους κρατά στον αγώνα είναι η ελπίδα ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.


Αυτή η ανάρτηση ήταν μια παρένθεση επειδή ένιωσα την ανάγκη να πω αυτά τα πράγματα. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις και κανείς δεν έχει τη δύναμη να αναγκάσει κανένα να βλέπει μόνο την μία.

Όπως είπε και ο Στάθης Ψάλτης, όλοι έχουν δίκαιο - γι' αυτό υπάρχει αδικία.

Καλημέρα σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου