--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Γιατί;

Ήταν πολλά ωραία σήμερα στην συνάντηση.

Όλα κερασμένα (να 'σαι καλά φίλτατε :) ), έγινε μια συζήτηση. Ελεύθερη συζήτηση, περισσότερο στο πνεύμα της γνωριμίας παρά στο πνεύμα του ακτιβισμού. Άλλωστε (προσωπική άποψη) από τον ακτιβισμό απέχουμε πολύ ακόμα, και δεν είμαι σίγουρη εάν όντως εκεί κατευθυνόμαστε.

Ποιοι; (ας το αφήσω αναπάντητο για να έχει σασπένς).

Είναι σημαντικό να ξέρεις με ποιον μιλάς, να τον δεις πώς αντιδρά - πόσο μιλά και πόσο διατεθιμένος είναι να σε ακούσει. Ακόμα και το πόσο διατεθιμένος είναι να αποδεκτεί / να παραδεκτεί τον όποιο χαρακτηρισμό του αποδώσεις.  Ακόμα και το πώς μοιάζει έχει σημασία. Όλα έχουν σημασία.

Ο καθένας έχει τη δική του προσωπική ιστορία. Και εδώ έρχεται το πρώτο γιατί.(να δικαιολογήσω και τον τίτλο). Γιατί να με ενδιαφέρει η προσωπική ιστορία του καθενός; Τι έχει αυτό να προσφέρει σε μια συζήτηση;
Όταν ξέρεις την ιστορία του άλλου μπορείς να είσαι πιο υπομονετικός μαζί του. Όταν καταλαβαίνεις τον άλλο, όταν καταλάβεις τα κίνητρα του, τις πηγές του, το περιβάλλον του τότε πιο εύκολα θα μπορείς να κατανοήσεις τις ενστάσεις του, τις φοβίες του, τις καχυποψίες του. Ακόμα και η ηλικία είναι μια σημαντική πληροφορία. το "τζιαμέ που είσαι ήμουν, τζαι δαμέ που είμαι εννά έρτεις" το έχω πολλά υπόψη μου. Έτσι ναι, αν διαφωνώ με κάποιο που υπάρχει περισσότερα χρόνια σε αυτή τη ζωή - και πει μου ότι στην ηλικία μου σκεφτόταν με τον τρόπο που σκέφτομαι εγώ τώρα, θα με προβληματίσει. Δεν λέω ότι σίγουρα θα αλλάξω γνώμη - αλλά θα κάνω την προσπάθεια. Έτσι κι αλλιώς κάποια πράγματα τα κατανοείς πλήρως όταν περάσεις όλα τα στάδια της άρνησης.



Ακολουθεί φιλοσοφική ανάλυση. Θέλω να πιστεύω ότι είναι "άνευ μαλακίας" που λαλεί και το ρητό. Συνεχίζεις να διαβάζεις με δική σου ευθύνη.



Το δεύτερο γιατί. Γιατί να τρώω τις ώρες μου τωρά, τις βενζίνες μου για έτσι συναντήσεις; Γιατί να ασχοληθώ; Αυτό είναι ένα μεγάλο γιατί. Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που αναρωτήθηκα πραγματικά. Μέχρι τώρα το θεωρούσα αυτονόητο. Επειδή έτσι είναι το σωστό! Αλλά δεν γίνεται εγώ να είμαι η έξυπνη και το υπόλοιπο 90% που ακολουθεί την άλλη τακτική να είναι οι βλάκες ή να έχουν λάθος! Σίγουρα κάτι δεν γνωρίζω! Πάντα έτσι ήμουν όμως. Όταν το 80% της τάξης αντέγραφε, εγώ δεν μπορούσα. Για κάποιο λόγο το θεωρούσα λάθος. Γι' αυτό το λόγο στο πανεπιστήμιο, στη στατιστική επειδή δεν χωρούσαν στο μυαλό μου όλοι οι τύποι - να 'μαι και ειλικρινής γραμμένη την είχα την στατιστική να κάτσω να αποστηθίσω τύπους - έπιασα τον πιο χαμηλό βαθμό της τάξης στην ενδιάμεση εξέταση. 32 / 100 ! Και μου το έλεγαν οι συμφοιτητές μου ότι είμαι ηλίθια. Μου έδειξαν διάφορους τόπους που θα μπορούσα να τους γράψω. Στη ρίγα, στην υπολογιστική, σε σκονάκι! Αλλά όχι εγώ, να αποτύχω με την αξία μου! (Τελικά διάβασα πολλά στην τελική, και επειδή μας έδωσε τυπολόγιο τα κατάφερα και το πήρα το εξαράκι μου). Άρα ας πούμε ότι το "επειδή έτσι είναι το σωστό" δεν πιάνεται για δικαιολογία.
Το ερώτημα παραμένει. Γιατί να προσπαθήσω; Άλλωστε εγώ δεν μπορώ να πάω και πιο κάτω. Ζω με τις οικονομίες μου και με οικονομία. Τι μπορώ να χάσω δηλαδή αν έρθει το μνημόνιο; Πώς θα επηρεαστώ αν έρθουν οι ιδιωτικοποιήσεις; Θα πεινάσουν τα κοπελλούδκια που δεν έχω; Θα μου πιάσει η τράπεζα το σπίτι που δεν έχω; Θα μειωθεί ο μισθός που δεν πιάνω; Στη φάση που είμαι εγώ, πιο κάτω δεν έχει, από δω και πέρα μόνο πάνω.

"Για τους άλλους."
Η ιστορία μου ίσως έχει σημασία, ίσως δεν έχει.  Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα κουράσω κανένα με τις δικές μου ιστορίες. Θα μοιραστώ όμως αυτά που έμαθα μέχρι τώρα, στα 29 σχεδόν χρόνια που αναπνέω σε αυτή την γη.



1. Μια στιγμή είναι αρκετή για να σου ανατρέψει τη ζωή.
Δεν έχει σημασία εάν είσαι πλούσιος ή φτωχός, αν είσαι δυστυχισμένος ή ευτυχισμένος. Καμιά κατάσταση δεν είναι μόνιμη. Μην βασίζεσαι στην σταθερότητα κάποιων καταστάσεων, αλλά μάθε πώς τα πράγματα συνδέονται μεταξύ τους για να μπορείς τουλάχιστο να σχεδιάζεις το μέλλον - προβλέποντας το απρόβλεπτο. Σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι! Είσαι καλός επειδή είσαι καλός;; ή απλά επειδή δεν σου δόθηκε η ευκαιρία να γίνεις κακός; Δεν μπορείς να νικάς πάντα, δεν μπορείς να χάνεις πάντα - τίποτε δεν είναι δεδομένο.

2. "Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γίνονται λόγια. Πρόσεχε τα λόγια σου, γίνονται πράξεις."
Είμαι ό,τι σκέφτομαι. Μια τόσο αληθινή πρόταση. Ήρθε μια φάση στη ζωή μου που ανακαλυψα ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, απλά το κάθετι έχει το τίμημα του. Από κει και πέρα ζυγίζεις τον στόχο με το τίμημα του και αποφασίζεις αν αξίζει η όχι. Ο στόχος ήταν η ελευθερία. Το τίμημα ήταν μικρό. Λιγότερα υλικά αγαθά, λιγότερο αλκοόλ, λιγότερη ασφάλεια, περισσότερη δουλειά, περισσότερη προσπάθεια για να σε σέβονται οι άλλοι.

3. "Καλύτερα να μάθεις σε κάποιο να ψαρεύει, παρά να του χαρίσεις 5 ψάρια."
Υπάρχουν πολλά ήδη φιλανθρωπίας. Όταν μπορούσα έκανα το κομμάτι μου - έτσι για να νιώθω κι εγώ καλά με τον εαυτό μου. Κάποτε στο παρελθόν η καλοσύνη των ανθρώπων έπαιξε πολλά σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Σημαντικότερες όμως και πιο πολύτιμες ήταν οι συμβουλές που μου δώθηκαν κατά καιρούς, από διάφορους - μεγαλύτερους, μικρότερους - δεν έχει και τόση σημασία.
Συμβουλές όπως "εμείς να γινόμαστε καλύτεροι" , "μην αναλώνεις επεξεργαστική δύναμη του εγκεφάλου σου για να σκηνοθετάς στο μυαλό σου πώς θα ήταν τα πράγματα εάν δρούσες διαφορετικά στο παρελθόν". Τα εφόδια που μου έδωσαν αυτοί οι άνθρωποι μεταδίδοντας τις εμπειρίες, τις σκέψεις τους ήταν πολύ πιο πολύτιμα από οποιοδήποτε χρηματικό ποσό. Γι' αυτό κι εγώ προσπαθώ να κάνω το ίδιο σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Προσπαθώ να τους δώσω συμβουλές, όχι επειδή κατ' ανάγκη ξέρω καλύτερα - αλλά επειδή έχω να τους δώσω μια προοπτική. Ή ακόμα καλύτερα, μπορώ να κάτσω με κάποιο φοιτητή να του διδάξω αυτά που ξέρω και να τον βοηθήσω να καταλάβει την εργασία που έχει και τον βασανίζει [εννοείται χωρίς λεφτά], παρά να του την κάμω και να με πληρώσει. Καλύτερα να σπαταλήσω εκείνες τις 2 ώρες να τον καθοδηγήσω και να μάθει να ψαρεύει, παρά να τον μάθω να ψωνίζει!

4.   Κανείς μα κανείς δεν μπορεί να σε φέρει μπροστά από ένα δίλλημα στο οποίο καμία από τις επιλογές δεν σε ικανοποιεί. Η ζωή είναι δική μου. Είμαι μια συνείδηση σε ένα σώμα και κανείς δεν μπορεί να αποφασίζει για μένα. Εάν έχει δημιουργηθεί ένα κατεστημένο το οποίο με ωθεί στο να επιλέγω κάτι το οποίο δεν με ικανοποιά, επειδή είναι το λιγότερο κακό, τότε θα πρέπει να πιάσω τον δύσκολο δρόμο. Πάντα υπάρχει η τρίτη επιλογή. Αυτή που δεν σου λένε. πχ. σε μια δουλειά που ένιωθα καταπιεσμένη βρισκόμουν μπροστά στο δίλημμα: "ή συνεχίζω δαμέ τζαι σκάζω, ή παραιτώ που δαμέ τζαι βρίσκω δουλειά εκτός πόλεως πάλε." Ε όχι ρε φίλε. Δεν μπορεί κανείς να με εκβιάζει έτσι. Έτσι δημιούργησα την τρίτη επιλογή: "ή πάω σπίτι άνεργη τζαι στην ανάγκη κάμνω δική μου δουλειά!". Σοφό; μάλλον όχι. Βασανιστικό; σίγουρα. Περιπετειώδης, απελευθερωτικό, αληθινό; να 'σαι σίγουρος! Τζι' ας είμαι πίσω από το lifestyle και τις καφετέριες και τα μπαράκια. Μικρό το τίμημα να μην έχεις λεφτά για τα περιττά για να είσαι ελεύθερος.

5. Το τι πιστεύω εγώ δεν είναι κατ' ανάγκη σωστό. Σέβομαι την οποιαδήποτε διαφωνία, ανέχομαι και τους χαρακτηρισμούς. Όλες οι φωνές πρέπει να ακούγονται. Η ομορφιά των ανθρώπων είναι η διαφορετικότητα. Γουστάρω διαφορετικότητα. Κανείς δεν πρέπει να επιβάλλεται σε κανένα. Το νταηλίκι που προσπαθούν κάποιοι κάποτε να περάσουν πλέον δεν με συγκινεί. Από νταηλίκι χόρτασα, το έζησα, το αποκωδικοποίησα  - δεν με αγγίζει. Μπού! Μαλάκες :).



Επανέρχομαι. Γιατί;

Επειδή εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, αυτός και όλοι μαζί είμαστε ένα. Αυτά που πέρασα εγώ τα πέρασες κι εσύ απλά δεν τα θυμάσαι. Αυτά που πέρασες εσύ τα πέρασα κι εγώ, απλά τα έχω κλειδωμένα στο ντουλάπι του υποσυνείδητου μου. Περάσαμε τόσους πολέμους μαζί, γενοκτονίες, βαρβαρότητες, πείνα, δυστυχία. Εφηύραμε το ραδιόφωνο, τις τηλεπικοινωνίες, περπατήσαμε στο φεγγάρι, ηγηθήκαμε επαναστάσεων, παλέψαμε για τα δικαιώματα των δούλων, των καταπιεσμένων, των ανθρώπων!
Εγώ προσπαθώ για σένα επειδή θέλω να σώσω τον εαυτό μου. Εσύ είσαι η ανάκλαση μου, και αν όταν σε βλέπω νιώθω δυσφορία σημαίνει ότι  κάποια πλευρά του εαυτού μου με κάνει να νιώθω άβολα. Αν εγώ σε κάνω να νιώθεις άβολα τότε αντίστρεψε την τελευταία πρόταση.

Αρκεί να αφιερώσεις 5 λεπτά και να κοιτάξεις τον έναστρο ουρανό στην απόλυτη σιωπή. Μόνο αυτό χρειάζεται για να καταλάβεις γιατί. Για να καταλάβεις πώς η ανθρωπότητα ως κάτι συλλογικό έχει την ανάγκη του καθενός από εμάς. Είναι σαν ένα σώμα που πρέπει να απαλλαγεί από τον καρκίνο. Καρκίνος: τα κύτταρα που πήραν τον λάθος δρόμο και λειτουργούν εις βάρος του οργανισμού. Το μόνο πραγματικό δίλημμα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σε αυτή τη ζωή είναι το εξής: "Θα είμαι μέρος του προβλήματος ή μέρος της λύσης". Είναι η μόνη περίπτωση που οι επιλογές είναι μόνο δύο. [φυσικά η ερμηνεία που μπορεί να δώσει ο καθένας στο πρόβλημα ή στη λύση μπορεί να δώσει άλλοθι σε αυτούς που το ψάχνουν].

Ίσως σε 8-10 χρόνια να λέω άλλα φίλτατοι :). Αυτό που πρέπει να κρατηθεί σταθερό όμως είναι όταν θα ρωτώ τον εαυτό μου "γιατί;" να ξέρω την απάντηση.


3 σχόλια:

  1. "Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που αναρωτήθηκα πραγματικά." Ωχ!
    Εντάξει, οι πεζίνες εν έναν θέμαν. Ο χρόνος έναν άλλον ακόμα πιο σημαντικόν, αφού εν ο μόνος πραγματικός πόρος που έχουμεν σε τούτην τη ζωήν. Βασικά για να πιντώσω στη φιλοσοφία σου, για να κάμεις σιήλια μίλια πάλε που έναν πρώτον βήμαν αρκέφκεις. Ακόμα τζιαι να μεν φτάσεις ως τζιαμέ που έλπιζες, έσιεις μιαν διαδρομήν να αθθυμάσαι (Καβάφης...).
    Την άλλη φοράν να βάλουμεν ατζιένταν τζιαι να γράφουμεν τζιαι πρακτικά (manager...)
    Stay cool!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έφερα τετράδιο αλλά εν έθελα να φανώ πολλά geek. :-/. Η αντζέντα τελικά είναι απαραίτητη για να φύουμε με απαντήσεις από μια συνάντηση! Η επόμενη φορά σίγουρα θα είναι πιο οργανωμένη. :).

      Διαγραφή
  2. εν θετικο το οτι τζιε να μεν ηταν επι της ουσιας αποτεεσματικη η πρωτη συναντηση, εγινε τουλαχιστον! υποθετω οτι επρογραμματιστηκε δευτερη εννε;

    αρεσκει μου που ξεκινας λαλεις κατι, τζιε αναλυεις το τζιε φτανεις καπου αλλου (καποτε προσπερνας τες ενδιαμεσες σκεψεις τζιε γυρεφκω το λινκ!) μιλω για το σημειο 2 που εσιει μιαν αποσταση το αποφθεγμα με τες σκεψεις σου μετα.

    συγχαρητηρια για την αποφαση που πηρες.δυσκολος ο δρομος που διαλεξες, γιου καν ντου ιτ ομως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή