--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

άτιτλο

Σε μια συνέχεια της κτεσινής ανάρτησης, με αφορμή το σχόλιο που άφησε ο/η φίλος/η ανώνυμος/η ...

Ο κόσμος άραγε τώρα έγινε μπάχαλο; Τώρα ίσως να είναι σε μεγαλύτερη κλίμακα.. ή όχι; Κάποιοι άνθρωποι έχουν την τάση να χειραγωγούνται; Ίσως το επιζητούν; Ψάχνουν επιτακτικά τις οδηγίες χρήσης για το τι είναι σωστό, τι είναι πρέπον ...; και όταν βρουν κάτι που να τους δίνει κάποιες απαντήσεις - έστω και λανθασμένες - προσκολλούνται σε αυτό και το ακολουθούν πιστά και τυφλά, ως σαν να είναι η απόλυτη αλήθεια;;; Μήπως αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει σε όλους μας;

Πόσο προσκολλημένοι είμαστε στα δικά μας πιστεύω, και το σημαντικότερο... πώς αποκτήσαμε αυτά τα πιστεύω;

Πόσο δυνατό είναι ένα ιδεολογικό άλλοθι; Μπορεί να σε αθωώσει για φόνο; για ρατσισμό; για κοινωνική διάκριση; για ταπέλωμα άλλων ανθρώπων ως φασίστες, ως δειλούς, ως προδότες;

Αν ο περισσότερος κόσμος χρειάζεται μια "τυφλή προσκόλληση" σε κάτι... κάτι που αναγνωρίζω ότι κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη, αφού αφαιρεί πολλύ προβληματισμό από την καθημερινή σκέψη... τότε πόσο ηθικό είναι να προσφέρεις στο πιάτο δόγματα έτοιμα για κατανάλωση; Και εάν βλέπεις δόγματα που βασίζονται στη μισσαλλοδοξία να παίρνουν αέρα, πόσο ηθικό είναι να προσπαθήσεις να δώσεις εναλλακτικές ιδεολογίες - έστω και εάν εσύ δεν είσαι και τόσο κοντά σε αυτές - απλά για να απομακρύνεις τους "πρόθυμους υπόδουλους" από τη μισσαλλοδοξία και να τους φέρεις κοντά σε κάτι πιο ήπιο;

Υπάρχει σωτηρία; Υπάρχει άραγε ελεύθερη σκέψη; Η ικανότητα να σκέφτεσαι ελεύθερα βασίζεται στη θέληση, στο περιβάλλον ή είναι κάτι που το φέρνουμε μαζί μας; Το τελευταίο μου θυμίζει τον προβληματισμό κατά πόσο γεννιόμαστε έξυπνοι, ή γινόμαστε στην πορεία..

Πόσο ασφαλές είναι να δεκτούμε ότι υπάρχει μια έμφυτη ανάγκη για ηγεσία στην ανθρώπινη φύση; Και εάν υπάρχει, ο ηγέτης γεννιέται ή γίνεται; Πότε αποφασίζει κάποιος να μπει μπροστά; Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι η πλειοψηφία του κόσμου επιζητά κάποιο που να μπει μπροστά και να ανοίξει το δρόμο. Και εάν όλοι αναρωτιώνται γιατί δεν βγαίνουμε όλοι στους δρόμους είναι επειδή η κρίσιμη μάζα χρειάζεται και αναζητά το κατάλληλο άτομο που όταν πει "βγαίνουμε στους δρόμους" θα τον ακολουθήσει. Πραγματικά είναι τραγικό σε 10 άτομα, τα 7 να θέλουν να βγουν στους δρόμους, μουμουρμούν για το ότι δεν βγαίνουμε... αλλά δεν το κάνουν..  Καρτερούν κάποιο να ανοίξει το δρόμο - όχι οποιοδήποτε - κάποιο "σημαντικό".

Νιώθω ότι μας έχουν κρατούμενους σε ένα δωμάτιο - χωρίς παράθυρα. Μας έχουν δώσει μια τράπουλα για να ποσκολιούμαστε, κι εμείς ξεχάσαμε το δωμάτιο και απορροφηθήκαμε στο παιχνίδι με την τράπουλα. Αντί να ψάχνουμε τρόπο να βγούμε από το δωμάτιο, σκεφτόμαστε πώς να νικήσουμε στο παιχνίδι αυτό. Και όταν γεννιούνται τα παιδιά μας, τους διδάσκουμε ότι ο σκοπός μας είναι να κερδίσουμε στα χαρτιά... Λίγοι βλέπουν το δωμάτιο, και ακόμα λιγότεροι δίνουν σημασία σε αυτούς που το βλέπουν.

Αξίες και ιδανικά.

Τι αξίζει σε τούτη τη ζωή; Το μόνο σίγουρο είναι ότι από εδώ, δεν βγαίνεις ζωντανός (εκτός εάν είσαι ο Ηλίας ή αλλόνας που που διαφεύγει). Ή μήπως αυτή η ζωή είναι απλά ένα στάδιο; Αν δεν τελειώνουν όλα εδώ, τότε τι κάνουμε εδώ; Προετοιμαζόμαστε για τη συνέχεια;

Εσύ σε τι αξίες και ιδανικά θέλεις να κτίσεις τη ζωή σου; Στο σωστό, στο δίκαιο, στο θείο; 

Ομολογώ ότι μέχρι πρόσφατα συνειδητοποίησα τη σημασία της φράσης "η δικαιοσύνη είναι τυφλή". Τελευταία αντιλήφθηκα ότι η δικαιοσύνη είναι τυφλή για καλό, και όχι για κακό. Το "τυφλή" υποδηλώνει ότι η δικαιοσύνη είναι αντικειμενική, όχι ότι δεν βλέπει την τύφλα της. Δυστυχώς, η δικαιοσύνη όπως την γνωρίσαμε δεν είναι και τόσο τυφλή, αφού βλέπει και τα αξιώματα, και τις θέσεις και τα χρήματα.

Το σωστό είναι πάντα υποκειμενικό. Ακόμα και εάν νομίζουμε ότι κάποια πράγματα είναι κοντά στο νου, ωστόσο τίποτα δεν είναι αυτονόητο - και αυτό μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε εάν μιλήσουμε με άτομα διαφορετικής κουλτούρας ή εάν δούμε την ανθρώπινη ιστορία διαχρονικά. Η δουλεία, οι ναζί, ο κομμουνισμός όπως εφαρμόστηκε... είναι λίγα παραδείγματα συλλογικής παράνοιας. Το σωστό όμως για μένα προσωπικά είναι αυτό που με καθοδηγεί στη ζωή. Που εν τέλει είναι η κρίση μου.. η απέραντη σοφία μου, όπως λέει και ένας πολύ αγαπητός μου άνθρωπος.

Το θείο νομίζω είναι η αφετηρία - τα πρώτα διλήμματα, τα πρώτα ερεθίσματα. Κάποιες θρησκείες καλλιεργούν τον φόβο, άλλες την αγάπη, άλλες το μίσος ... όλες βασίζονται σε ανθρώπινες ανάγκες, είτε στην καταπίεση τους, είτε στην ενδυνάμωση τους.
Η απουσία των θεών, του θεού, του θείου  ενδυναμώνει το ένστικτο εις βάρος της νόησης. Εάν ζούσαμε μόνο ενστικτωδώς - όπως υποθέτω κάνουν όλα τα ζώα - δεν θα εξελιζόμασταν, αφού θα κάναμε μόνο τα απαραίτητα. Τις βασικές ανάγκες επιβίωσης.  Είμαστε όμως μόνο ζώα; Άραγε τα ζώα ενδιαφέρονται τόσο για τι σκέφτονται οι άλλοι γι' αυτούς;

Μια εικόνα που την είδα αρκετά παλιά και μου έκανε εντύπωση είναι αυτή.


Η λεζάντα που τη συνοδεύει είναι: Fair isn't equal. Μια πρόχειρη μετάφραση θα ήταν "Το δίκαιο δεν είναι ισότητα"..αλλά εδώ το fair πιστεύω ότι δεν είναι "δίκαιο" όπως λέμε δικαιοσύνη...αλλά "σωστό" - όπως λέμε - "να είναι όλοι καλά". Κάποιοι χρειάζονται περισσότερη ενίσχυση από άλλους για να είναι καλά.

Μακρυγόρησα, πρέπει να κλείσω κάπως όλο αυτό το σκορπισμένο κείμενο..



4 σχόλια:

  1. Στα δεξιά του μπλοκ σου είδα αυτό... You gotta stand for something or you'll fall for anything.
    Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να πιστεύει σε κάτι, τα στερότυπα και όλα τα συναφή. Μικραίνουν τον όγκο πληροφοριών που έχει να επεξεργαστεί και απλουστεύουν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων του. Ο κόσμος νομίζω πάντα ήταν μπάχαλο, απλά προηγουμένως δεν είχαμε πρόσβαση σε τόσες πληροφορίες όπως σημέρα για να αντιληφθούμε κάποια πράματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ina, αν κατάλαβα καλά συμφωνούμε. (και το τραγούδι είναι ωραίο ).

      Το μέτα-ερώτημα είναι... εμείς πού στεκόμαστε σε αυτό το μπάχαλο; Ποια είναι η συμμετοχή μας, ποια είναι η ευθύνη μας και πόσο επηρεαζόμαστε από αυτό;

      evro, το τίποτα μετατρέπεται σε κάτι δια μαγείας, ή επιλέγουμε εμείς τι είναι αυτό που δίνει αξία σε αυτό που ίσως να μην είχε εάν δεν του δίναμε; ..Κάλλιστα θα μπορούσε να σου πει κάποιος (ίσως λιγότερο κυνικός.. ή περισσότερο κυνικός, δεν είμαι σίγουρη) : "ζήσε για κάτι ή πέθανε για το τίποτε".

      Διαγραφή
  2. Ωραίο το τραγούδι, ομολογουμένως δεν το είχα ακούσει ξανά. Εξαρτάται από τον καθένα μας πως αντιλαμβάνεται κάποια πράγματα και τι είναι διαθετιμένος να κάνει. Σίγουρα η στάση του ωχαδερφισμού μας έχει φέρει μέχρι εδώ όπως ανάφερες και εσύ 3 ποστ προηγούμενως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή