--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) επανεκκίνηση (1) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015


Κτες ήρθαν από την Επαρχιακή Διοίκηση να επιθεωρήσουν τον χώρο για το σπίτι που ελπίζουμε να κτίσουμε σε κάποια φάση της ζωής μας.

Αυτό σημαίνει ότι πλησιάζει η ώρα που θα πάρουμε την πολυπόθητη άδεια!

Δεν ξέρω πώς κινούνται τα πράγματα στην οικοδομική βιομηχανία αυτό το διάστημα.

Όποτε ρωτώ να μάθω τιμές και διαδικασίες, η απάντηση συνήθως είναι: όταν θα έρθει η ώρα να το συζητήσουμε.

Δεν μου αρέσει αυτό, επειδή πάντα προτιμώ να ξέρω τι μας περιμένει.

Ανυπομονώ, παρόλο που προβλέπεται να πάρει πολλά χρόνια η διαδικασία - αφού οι καταστάσεις μας αναγκάζουν να το πάρουμε σιγά σιγά.


Βαρέθηκα να είμαι φιλοξενούμενη - αλλά προς το παρόν είναι η βέλτιστη λύση - για να εξοικονομήσουμε χρήματα και να μπορέσουμε να αποκτήσουμε κάτι δικό μας στο μέλλον.

Σημασία έχει να δημιουργούμε το καλύτερο από αυτό που έχουμε. Κάπως έτσι διορθώνονται οι καταστάσεις.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια νιώθω ότι επαναλαμβάνεται ένα μοτίβο. Περιλαμβάνει πολλούς περισπασμούς και ανασυγκροτήσεις. Χρονοβόρα διαδικασία!

Φέτος προσδιόρισα το πρόβλημα, και σκοπεύω να το λύσω.

Θα ανοίξω ένα μικρό ηχοδιάδρομο μεταξύ του δεξιού αυτιού και του αριστερού αυτιού.

Οποιοσδήποτε ήχος δεν είναι εποικοδομητικός θα βρίσκει εύκολα το δρόμο του προς την έξοδο χωρίς να ακουμπήσει ευαίσθητα νεύρα του εγκεφάλου - που δυστυχώς έχω πολλά.

Ευτυχώς  έχω και ένα άνθρωπο στη ζωή μου που προσπαθεί να με καταλάβει και να με στηρίζει. Για τους υπόλοιπους δεν μπορώ να πω το ίδιο αλλά δεν τους χρειάζομαι και δεν πρέπει να τους αφήνω να με επηρεάζουν.

Δεν συνηθίζω να γράφω προσωπικά και να μιλώ για συναισθήματα ... αλλά είναι κάτι από τα πράγματα που πρέπει να αλλάξουν. Δεν μπορώ να συνεχίσω είμαι τόσο εσωστρεφής. Δίνω την εντύπωση ότι δεν έχω συναισθήματα, αγωνίες, προβλήματα. Πίστευα ότι η εσωστρέφεια σε προστατεύει από την αδιακρισία των άλλων, αλλά τελικά απλά τους κάνει να νιώθουν πιο άνετα να σου λένε πράγματα που σε επηρεάζουν αρνητικά - επειδή δεν βλέπουν αντίδραση.




Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Διαδικτυακή σχέση

Ως διαχειριστής σε σελίδα στο facebook με αρκετά likes, βλέπεις  αντιμετωπίζεις πολλά σχόλια - θετικά και αρνητικά.

Ως συνδιαχειριστής κάποτε δοκιμάζεται η ανοχή σου και ο σεβασμός σου στην πολυφωνία, αφού δεν μπορούν όλοι οι διαχειριστές να αντιλαμβάνονται όλα τα θέματα με τον ίδιο τρόπο.

Σε κάποιες περιπτώσεις αναγκάζεσαι να απολογηθείς στους αναγνώστες είτε για δικά σου λάθη, είτε για λάθη των συνδιαχειριστών σου - ιδιαίτερα σε περιπτώσεις παραπληροφόρησης, που συνήθως προκύπτουν από αδυναμία διασταύρωσης των πληροφοριών πριν την δημοσίευση.

Για μέρες τώρα επέστρεψε το "πνεύμα της αντιλογίας".
Ένας σχολιαστής ο οποίος πάντα διαφωνεί όποτε σχολιάζει. Και δεν διαφωνεί ευγενικά - τις περισσότερες φορές φροντίζει να κοσμεί με διάφορα "όμορφα" επίθετα τις απόψεις του για τη σελίδα - και κατά συνέπεια για όλους εμάς που τη διαχειριζόμαστε. Σίγουρα δεν είναι προσωπικό, αφού οι περισσότεροι αγνοούν ποιοι είναι οι διαχειριστές.
Σήμερα, για πρώτη φορά μετά από 2,5 χρόνια σχεδόν διαχείρισης πέρασε από το μυαλό μου πόσο λιγότερο σπαστικό θα ήταν εάν ο συγκεκριμένος σχολιαστής "εξαφανιζόταν" !

Δεν θα προχωρούσαμε ποτέ σε ενέργεια που θα πραγματοποιούσε το πιο πάνω σενάριο δηλαδή - πάνω απ' όλα ο σεβασμός της άλλης άποψης, και η προώθηση της πολυφωνίας, που οδηγεί στην ελεύθερη σκέψη.

Απλά για λίγα δευτερόλεπτα σκέφτηκα: "Ήντα πρίκτης!"

Λίγο σκρολ έκανα και πετυχαίνω ένα σχόλιο του, πρόσφατο, να λέει ότι διαφωνεί συνήθως σε όλα τα θέματα μαζί μας, αλλά εκτιμά το γεγονός ότι δεν τον φιμώσαμε ποτέ!

!!!!!!

Μια καλή προσωπική πρακτική είναι να απομακρύνεις τους ανθρώπους που είναι εντελώς αντίθετοι από τη δική σου φιλοσοφία και εκπέμπουν αρνητική ενέργεια, επειδή σε τραβούν κάτω και δεν σε αφήνουν να ζήσεις τη ζωή σου όπως θες και να κυνηγήσεις τα όνειρα σου.

Όμως, στα πλαίσια του κοινωνικού διαλόγου κανείς δεν περισσεύει και κανείς δεν πρέπει να φιμώνεται. Όπως και κανείς δεν διεκδικεί το αλάθητο.

Το διαδίκτυο πριν 10 χρόνια ήταν πιο απλό. Έγραφα μπλογκ και τότε, χαλαρά και επώνυμα. Όταν λέω επώνυμα εννοώ ότι έγραφα για τους γνωστούς μου. Τώρα μπορεί να σε διαβάζει ο οποιοσδήποτε, μπορεί να σε βρει οποιοσδήποτε, οποτεδήποτε.
Facebook, twitter - φωτογραφίες, ονόματα.

Ο κόσμος έγινε μια γειτονιά, και αυτό με εκνευρίζει.
Δεν μπορώ να ξέρω επακριβώς γιατί με εκνευρίζει,  αλλά συμβαίνει.

Διαδικτυακή σχέση... είναι άραγε μια σχέση συνειδήσεων, άυλη, μακριά από στερεότυπα;
Ή είνα μια σχέση εικονική, που βασίζεται σε μεγάλο ποσοστό στο γεγονός ότι το μόνο που βγαίνει προς τα έξω είναι αυτό που επιλέγεις εσύ να βγει; Στον δικό σου χρόνο, νηφάλια και ποτέ αυθόρμητα;
Ακόμα και σε παρορμητικές αναρτήσεις η λύση της διαγραφής είναι  αποτελεσματική.

Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε; Γράφουμε αυτό που σκεφτόμαστε; Είμαστε αυτά που γράφουμε;


 
Δηλαδή, για να καταλάβω....

Έχουν ψηφίσει μήνες τώρα τον νόμο για τις εκποιήσεις - και προκτές ο νόμος αυτός ενεργοποιήθηκε όταν ψηφίστηκε και το πλαίσιο αφερεγγυότητας...

Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι αυτοί που ψήφισαν τον νόμο για τις εκποιήσεις με την προϋπόθεση να ψηφιστεί πρώτα το πλαίσιο αφερεγγυότητας για να τεθεί σε ισχύ, πόνταραν στο ότι δεν θα περνούσε ποτέ το πλαίσιο αφερεγγυότητας;

Κουβέντα να γίνεται φυσικά - όπως κάθε φορά που προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς τα σκέφτονται οι νομοθέτες μας... !

Πάντως, ευκαιρία να κτίσουμε παραπάνω δικαστήρια [ατς, πάλε εννά ανοίξουν δουλειές] , αφού το πλαίσιο αφερεγγυότητας βασίζεται κυρίως σε αποφάσεις δικαστηρίων.

Περίεργο όμως, το κούρεμα καταθέσεων έγινε στα γρήγορα και για όλους (εεε... εκτός για κάποιους εκ των οποίων κάποιοι είχαν προνομιακή πληροφόρηση και τα σήκωσαν έγκαιρα)... ενώ για τους δανειολήπτες οι αποφάσεις θα παίρνονται μια-μια ανά περίπτωση.

Θα δουλέψουν οι δικηγόροι ..!

Έρχεται η ανάπτυξη!

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Θυμάμαι κάποιες βραδιές του καλοκαιριού που είχε γάμο στο ξενοδοχείο από το οποίο περνούσαμε κατά τον καλοκαιρινό μας περίπατο.

Πριν δυο χρόνια περπατούσαμε περισσότερο.
Δεν είναι ότι τώρα μας πονάνε τα πόδια ή κάτι παρόμοιο.

Απλά το αφήσαμε λίγο.. για πιο μετά, για άλλη φορά.. για αύριο.. και σίγουρα όχι κάθε μέρα.

Άλλο ήθελα να πω όμως, και πήγε αλλού η κουβέντα.

Μου αρέσουν οι γάμοι.

Ιδιαίτερα μου αρέσουν εκείνα τα λεπτά που το ζευγάρι χορεύει μόνο του.

Προσπαθώ να μην το βαρεθώ, δεν είναι και σίγουρο δηλαδή - αλλά είναι προς το παρόν η πρώτη επιλογή.


Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Στη ζωή δεν ξέρεις για ποιο πράγμα είσαι φτιαγμένος εάν δεν δοκιμάσεις τα όρια σου.

Τουλάχιστο εγώ δεν ξέρω, δεν ξέρω για σένα!

Κάποτε ξεπερνάς τα όρια και νιώθεις εκστασιασμένος, άλλοτε.. αηδιασμένος.

Όταν θέτεις τα δικά σου όρια, είσαι πραγματικά ελεύθερος να είσαι ο εαυτός σου επειδή πλέον τα όρια δεν θα έχουν να κάνουν με περιορισμούς αλλά με μαρκάρισμα περιοχής.

Όταν λύσεις τα θέματα που έχεις με την ύπαρξη σου, συμφιλιωθείς με τις αδυναμίες σου, τα λάθη σου τότε αρχίζεις πραγματικά να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου.

Ένας φίλος πρόσφατα μου έστειλε να διαβάσω μια ομιλία. Μιλούσε (σε πολύ ελεύθερη μετάφραση) για το ότι η ζωή είανι ένα ταξίδι και ένας αγώνας σωτηρίας που γίνεται μέσω των άλλων, και όχι ο καθένας για τον εαυτό του.

Δεν ξέρω εάν ο ομιλητής είχε δίκαιο, δεν αποφάσισα ακόμα.

Ίσως  όταν λύσεις τις προσωπικές διαφωνίες που έχεις με τον εαυτό σου, μόνο τότε πραγματικά προσέχεις ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι γύρω σου.






Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Hunger Games.

Δεν διάβασα τα βιβλία, είδα τις 2.5 ταινίες.

Τα θυμήθηκα σήμερα.

Συνειρμοί, τίποτε το συγκεκριμένο.

Το "κοινό" συγκινήθηκε από την ιστορία αγάπης του ζευγαριού.

Σε μια τεχνιτή αναμέτρηση μέχρι τελικής πτώσεως, όπου κανείς δεν είχε τίποτε εναντίον των "αντιπάλων" του.

Υπάρχει η ουσία, υπάρχει και η γαρνιτούρα.

Πώς μπορούμε να τρώμε σκατά, και να συζητούμε για το χρώμα του πιάτου στο οποίο μας τα σερβίρουν;

"Μπορεί να είμαστε λίγοι, αλλά..."

αλλά τι; Υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω;

Εδώ που φτάσαμε ίσως να μην υπάρχει χρόνος για άλλες ερωτήσεις, για διευκρινήσεις, για αγορεύσεις.

Ένοχος, συνένοχος, παράπλευρη απώλεια.... έχει σημασία γι' αυτόν που υποφέρει;

"Φίλε Κύριε" ... ομολογώ ότι γέλασα ψες όταν το διάβασα..

Ο καναπές ακούει πολλά ... ο βασικός ένοχος, ο δακτυλοδεικτούμενος.

Τα δάκτυλα όμως ξεχνούν ότι η ανασφάλεια και ο φόβος υπερδιπλασιάζονται όταν η αβεβαιότητα είναι μόνιμος συγκάτοικος.

Οι άλλοι είναι πιο τρομακτικοί. Όχι οι καναπεδάτοι. Αυτοί που ακόμα γελούν, ερωτεύονται, χαίρονται... και απλά δεν καταλαβαίνουν γιατί οι.. άλλοι είναι τόσο μίζεροι.


Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Οι επιλογές μας έχουν συνέπειες.
Η ζωή μας είναι μια σειρά από επιλογές, πράξεις και συνέπειες.
Δυστυχώς αυτό δεν το μαθαίνουμε, ή δεν προλαβαίνουμε να το ζήσουμε επειδή τρέχουμε.
Τρέχουμε να προλάβουμε όλα τα "πρέπει" για να ενταχθούμε ομαλά στην κοινωνία.

Είμαστε κάτω από το ζυγό ενός συστήματος που ορίζει τις προταιρεότητες μας πριν ακόμα καταλάβουμε ποιοι είμαστε.
 Κι εμείς, όταν έρθει η σειρά μας.. παίζουμε το ρόλο του διαμορφωτή συνείδησης και προσωπικότητας άλλων ανθρώπων...λέγοντας τους τι είναι σωστό, λάθος, ριψοκίνδυνο.

Ελευθερία σημαίνει να μπορείς να πηγαίνεις εκεί που αγαπάς... ετυμολογικά δηλαδή- δεν είμαι 100% σίγουρη, το διάβασα κάπου.

Επιλογές και συνέπειες..

Καλές επιλογές, καλά αποτελέσματα.

Και όποιος σου πει ότι δεν μπορεί να πάρεις τη σωστή επιλογή επειδή δεν γίνεται, είναι είτε κακός είτε ηλίθιος.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Σταμάτησα να σου γράφω επειδή κατάλαβα πως δεν άκουγες.
Μπορεί να διάβαζες... αλλά δεν άκουγες.

Δεν έγραφα για μένα, αλλά για σένα.
Αποσύρθηκα στη σπηλιά του "δεν με νοιάζει" και κοίταγα στο κενό... νιώθω ότι πέρασαν αιώνες.
Άλλωστε, ο σώζων εαυτόν σωθήτω φίλοι μου...

Το ξέρω ότι δεν είστε φίλοι μου... είναι όμως μια ευγενική προσφώνηση..και πάνω απ' όλα η ευγένεια.

Ένα μεγάλο θέμα με τη ζωή είναι ότι διαρκεί για πάντα... δεν υπάρχει "game over" ούτε μπορείς να πηδήσεις στάδια.

Αναγκαστικά πρέπει να ζήσεις... και να μην σταματάς να προσπαθείς - στα πλαίσια που σου προσφέρει η φιλοσοφία σου.

Οι σέρφερς πάντα περιμένουν το κατάλληλο κύμα. Καλή φιλοσοφία.

Πλησιάζει η ώρα για την επόμενη ευκαιρία... δεν ξέρω εάν ακούς ή εάν καταλαβαίνεις.

Σημασία έχει ότι το διάβασες.