--

You gotta stand for something or you'll fall for anything.

Ετικέτες

Αγάπη (11) Αθλητισμός (4) Αλήθεια (1) Αναδημοσίευση (15) Ανθρώπινα Δικαιώματα (1) ΑΟΖ (16) Άραγε τι να κάνεις (2) Αστρονομία (8) Άσχετα (33) Βία (1) Βιβλίο (1) Γιατί πρέπει να νιώθω τυχερή (11) Διαπιστώσεις (6) Διάφορα (8) Διεθνή (2) Δουλειά (14) Ειρωνία (4) Είχα κι άλλα να πω (4) Εκλογές 2013 (15) Ελλάδα (28) Εμπνεύσεις (48) Ενδιαφέρον (6) Ενευρίασα (5) Ενημέρωση (27) Επαίκτηκα (2) Επιστήμη (4) Έρωτας (12) Ευτυχία (1) Ευχαριστώ (1) Θεωρίες (6) Καλή Διάθεση (27) Κοινωνία (57) Κόσμος (8) Κρίμα (2) Κύπρος (152) Λάρνακα (17) Λιαντίνης (2) Λουθείτε τα (4) Μεταναστευτική πολιτική (1) Μουσική (102) Νίκος Λυγερός (20) Ό (12) Οικονομία (24) Όνειρο (7) Παθήματα-Μαθήματα (1) Παράπονα (12) Πελλαμός (1) Περιβάλλον (3) Πολιτική (40) Προβληματισμός (89) Προδοσία (3) Σκέψεις (62) Συγχαρητήρια (7) Συμβουλές (4) Συμπαράσταση (11) Συνέπεια (1) τι να 'ναι (12) Το απόσπασμα της ημέρας (4) Τύχη (2) Υγεία (6) Υπενθυμίσεις (1) Υπερβολές (6) Υποκρισία (1) Φιλία (2) Φιλοσοφία (18) Φλερτ (1) Φυσικό Αέριο (1) Χάζι (28) Χαλαρά (5) χαχα (4) Ψέμματα (1) Ψυχαγωγία (2) I am so excited (5) Mr. Freeman (1) No further comment (1) No mood for comments (2) Note to self (1) Posts of silence (2) wtf (37)

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Καλησπέρα

Γεια σας, τι κάμνετε;

Σήμερα τελειωσα κάπως πιο νωρίς αυτά που είχα να κάνω και δεν είμαι πτώμα από την κούραση.

Άρχισα να διαβάζω το παλιό μου μπλοκ (αυτό). Το άφησα εδώ και πολύ καιρό με κάποιες σπάνιες εξαιρέσεις τα τελευταία 3 χρόνια.

Θυμήθηκα πολλά πράγματα.

Για παράδειγμα θεωρούσα τον Λουρουτζιάτη εξαιρετικό !! ( είδες πώς τα φέρνει η ζωή;)
Αμ το άλλο, ο Κασσίνης ήταν επίσης εξαιρετικός... ! :) .

Διάβασα και κάποιες αναρτήσεις με σχόλια.

Θυμήθηκα τον osr, τον ορμητικό του λόγο που κάποτε ήταν και εκφοβιστικός, αλλά ο άνθρωπος απέδειξε την αυθεντικότητα του - και μόνο με χαμόγελο μπορώ να διαβάζω τα σχόλια του.

Θυμήθηκα και πολλούς άλλους που ομολογώ ότι εδώ πολύ καιρό δεν πέρασαν από τη σκέψη μου.

Θες να μάθεις κάτι αστείο; Το επίτιμο τρολ του μπλογκ έγινε γαμπρός μου! Αν ήμασταν εγγλέζοι θα έλεγα: that' s a funny story actually!

Τον dreamer τον θυμάμαι μέσα-μέσα αφού με μια απροσεξία του αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα και γίναμε friends στο facebook! (είσαι εδώ;)

Ο Nonis εν ξέρω αν θυμάται πώς γνωριστήκαμε, now that's a funny story! (είσαι δαμέ;;)

Τους παραπάνω βλέπω σας στο twitter μια φορά κάθε 2-3 μήνες που μπαίνω να δω τι γίνεται. Λία πράματα δλδ.

Άλλαξα.

Είμαι η ίδια, αλλά διαφορετική. Πιστεύω κι εσείς το ίδιο. :)

Η αλλαγή είναι αναμενόμενη, επιθυμητή και επιδιωκόμενη.

Ελπίζω να είσαστε όλοι καλά.











Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

"ένα ακόμα φως"


Είναι απίστευτο πόσοι άνθρωποι εκεί έξω υποφέρουν από κατάθλιψη.

Κάποιοι υποφέρουν σιωπηλά, κάποιοι το παλεύουν μόνοι τους, άλλοι αναζητούν βοήθεια.

Δεν γνωρίζω πολλά (σχεδόν τίποτα) σχετικά με την κατάθλιψη.

Δεν πιστεύω κιόλας ότι υπάρχει πλάσμα που γνωρίζει αρκετά για την ψυχοσύνθεση, την ψυχή τα συναισθήματα.

Μεταφράζονται όλα σε ηλεκτρόνια στο τέλος της ημέρας; Είμαστε κοινά ηλεκτρικά κυκλώματα που μπορούν να βραχυκυκλωθούν και να εκδηλώσουν μια μη-αναμενόμενη συμπεριφορά; Υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτό;

Θα μπορούσαν όλα τα ψυχικά θέματα ενός ανθρώπου να επιλυθούν με μια ήρεμη βόλτα στην παραλία; ή μήπως χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή; μια καλή διατροφή; καθημερινή άσκηση;

Μια φορά κάθισα με ένα φίλο απλά για να τον ακούσω. Είχε ανάγκη να πει κάποια πράγματα. Είχε ανάγκη να κλάψει - για διάφορα πράγματα. Στο τέλος με ευχαρίστησε.

 Του είπα την επόμενη φορά να πούμε τα δικά μου, να γελάσουμε και λίγο.

Δεν ξέρω αν είναι καλά, ελπίζω να είναι.

* Πονάω όταν σκέφτομαι ότι έφυγες νιώθοντας ότι μονο απαλείφοντας την ύπαρξη σου θα απαλαγείς από αυτό που σε βασάνιζε. Μακάρι να είσαι το τελευταίο θύμα του "μαύρου σκύλου". Μεγαλώσαμε πολλοί μαζί σου και είμαι σίγουρη ότι όλοι σε αγαπήσαμε.













Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

"Θέλω να βρείτε οτιδήποτε βρωμιά κρύβει ο ... " !

Κάπως έτσι φαντάζει, σαν σκηνή από ταινία.

Σε κάνει να αναρωτιέσαι εάν είναι πάγια τακτική ή εάν ήταν ειδική περίπτωση.

Μάλλον το πρώτο.

Και αφού οι περισσότεροι έχουν κάποιους λεκέδες στη φωλιά τους, τις κρίσιμες ώρες και στιγμές κρατάνε χέρι-χέρι όταν παίρνουν "γενναίες αποφάσεις".



Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Ανισότητες και ξέρω γω κουβέντες

"...και φυσικά οι γυναίκες πρέπει να αμείβονται λιγότερα από τους άντρες. Επειδή είναι πιο αδύναμες, μικρότερες και λιγότερο έξυπνες από τους άντρες."

Σίγουρα εάν είσαι σέρφερ (στο διαδίκτυο πάντα) ξέρεις πού ειπώθηκε αυτή η "έφυεν η κκελέ μου" κουβέντα.

Σε περίπτωση που σου ξέφυγε αυτή η είδηση, εδώ μπορείς να τη δεις.

Πραγματικά έκαμε με να γελάσω ο κύριος, αλλά από ότι βλέπω δεν το βρήκαν πολλοί αστείο.

Αλλά πώς να πάρεις σοβαρά μια τέτοια δήλωση;

Αν το πάρεις έτσι πολλά ζεστά το θέμα, μπορεί να συνδέσεις ότι ο άνθρωπος είναι εκλεγεγμένος, άρα αρκετές χιλιάδες κόσμου συμμερίζονται τις απόψεις του - και του έδωσαν εξουσία να τους εκπροσωπεί και μπλα μπλα μπλα.

Τζίνο που βλέπω εγώ είναι ένα ηλικιωμένο άνθρωπο, που δεν κατάφερε να χαρεί τη ζωή αφού ποτέ δεν εκτίμησε τις γυναίκες.

Η τελειομανία από μόνη της είναι πηγή άγχους και δυστυχίας, πόσο μάλλον η λανθάνουσα τελειομανία.

Γεμώνει ο τόπος αδκιασερούς τζαι αυτόματα αυξάνονται τα κρούσματα του ρατσισμού και του σεξισμού και κάθε άλλης ...κακίας. ( Αργία μήτηρ πάσης κακίας ).

 Η καταπίεση των ανθρώπων και η διάκριση μεταξύ αυτών είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο σε όλους τους πολιτισμούς, σύγχρονους και παλιούς.

Απλά κάθε κοινωνία αποδέχεται ως φυσιολογικές καταστάσεις αυτές που πηγάζουν μέσα από την ίδια την κοινωνία. Για κάποιο λόγο ας πούμε, μόλις μια γυναίκα γεννήσει, αυτόματα ξέρει τα πάντα για τη φροντίδα του μωρού. Τούτο συμβαίνει επειδή ένα μεγάλο ποσοστό των αντρών στην περίπτωση της άφιξης του νέου, μικρού και όλο ανάγκες μέλους της οικογένειας - ΧΑΣΚΙΑΖΕΤΑΙ! Και εκεί ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ και η γυναίκα να παίρνει γρήγορες αποφάσεις - μόνη της.

Κάπως έτσι ο ρόλος της μάνας στην κοινωνία μας είναι όπως τον ελβετικό σουγιά. Πολυ-εργαλείο.

Σίγουρα υπάρχουν οι εξαιρέσεις, και πάντα να θυμόμαστε ότι οι κανόνες είναι εκεί για να μας διευκολύνουν - δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ισχύουν.

Μόλις μια εργαζόμενη γυναίκα γίνει μάνα, αναγκάζεται να αφιερώσει λιγότερο χρόνο σε αυτό που έκανε μέχρι εκείνη τη στιγμή, αφού αναλαμβάνει ακόμα ένα ρόλο στη ζωή της. Αυτό είναι που αποτυγχάνουν να καταλάβουν και να κατανοήσουν αρκετοί άντρες, επειδή βλέπουν στατιστικά.

"Μα γιατί οι παραπάνω νομπελίστες εν άντρες;" πχ. μια απορία που είχε ένας φίλος του μπλογκ πριν κάποια χρόνια σε κάποιο σχόλιο.


Τέλος πάντων, ο συγκεκριμένος κύριος έχει το δικαίωμα να πει την άποψη του και να τη θέσει υπό την κρίση και των συναδέλφων του στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αλλά και εμάς των υπολοίπων. Από κει και πέρα μπορεί είτε να υιοθετηθεί είτε να απορριφθεί.

Η συνάδελφος του που ένιωσε την ανάγκη να του απαντήσει σε αυστηρό ύφος από τη μια καλά έκανε που εκφράστηκε όπως το ένιωσε εκείνη τη στιγμή, από την άλλη είναι ακόμα καλύτερο να είμαστε λίγο φειδωλοί με το σάλιο μας όταν εμπλεκόμαστε σε συζητήσεις με ανθρώπους που η ιδεολογική απόσταση που μας χωρίζει είναι αδύνατον να καλυφθεί.

Τα πήραμε λίγο ανάποδα σε αυτή τη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε. Έχουμε δώσει αξία σε δουλειές που ουσιαστικά διατηρούν την ματαιότητα της "εξέλιξης" του ανθρώπου μέσα από τον υλισμό, και ταυτόχρονα έχουμε υποβαθμίσει την αξία της οικογένειας, του σπιτικού.

Εμείς επιλέγουμε πώς θα ζήσουμε, και η γνώμη του οποιουδήποτε δεν μπορεί να γίνει η πραγματικότητα μας αν δεν το επιτρέψουμε.

Εδοκίμασα σε κάποια φάση της ζωής μου να επηρεάσω κόσμο - ευτυχώς μια πολύ σύντομη φάση της ζωής μου. Δεν πετυχαίνει, επειδή κανένας δεν θα σε ακούσει εάν διαφωνεί, εάν βαριέται ή εάν δεν καταλαβαίνει τι του λες από την πρώτη. Άρα βασικά το κοινό σου αυτόματα πέφτει στο 1% που πολύ πιθανόν να είναι τα 1-2 άτομα που ήδη μιλάτε και συμφωνάτε.

Εσύ τι κάμνεις άλλο; Κανένα νέο; :P

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Que Sera Sera



Κάποιες φορές 24 ώρες δεν είναι αρκετές...
Εκείνες τις φορές ξεχνάμε ότι μετά από κάθε 24ωρό ακολουθεί ακόμα ένα.

Ακόμα ένα...

Ο ορισμός μιας άπειρης ακολουθίας.

Κάπως έτσι προκύπτει το "για πάντα".

Όταν προσθέτεις ακόμα μια μέρα για εκείνο το project που πρέπει να τελειώσει, όταν προσθέτεις ακόμα μια αναφορά που πρέπει να παραδώσεις, όταν θα διαβάσεις ακόμα ένα βιβλίο, όταν θα δεις ακόμα ένα επεισόδιο της σειράς, ή ακόμα όταν ξεκινήσεις να βλέπεις ακόμα μια σειρά...

και κάπως έτσι τα 24ωρα περνούν και γίνονται παρελθόν.

Πώς άλλωστε να σχεδιάσεις το τέλειο μέλλον μέσα από ένα παρόν που γίνεται παρελθόν σε χρόνο dt;
Πώς μπορείς να προβλέψεις τον μελλοντικό σου εαυτό με ακρίβεια για να δουλεύεις πάντα για εκείνον;

Ίσως να μην μπορέσεις να το καταφέρεις όσο επιλέγεις να μεγαλώνεις και να διευρύνεις τους ορίζοντες σου.

΄Ο,τι είναι να γίνει, θα γίνει ... όχι τόσο στο "μοιρολατρικό" πλαίσιο, αλλά περισσότερο στο αισιόδοξο πλαίσιο. Να μην τα βάζεις κάτω ό,τι και να σου συμβεί, να  δέχεσαι όλες τις εξελίξεις σαν κάτι "φυσιολογικό", σαν κάτι "αναμενόμενο" - πάντα να αφήνεις το περιθώριο στη ζωή να φέρει τα πάνω-κάτω ανά πάσα στιγμή - και να είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις - είτε άμεσα είτε μετά από βαθιές αναπνοές και διαλογισμό.. !

 Φυσικά τέτοιες σκέψεις "δικαιούμαστε" να τις κάνουμε "εμείς" που δεν ζούμε μέσα στο φόβο, ανάμεσα σε βομβαρδισμούς ή σε εχθρικές κοινωνίες. Εκείνοι οι άνθρωποι δίνουν ένα άλλο αγώνα, ίσως ασύλληπτο για μας που οι έγνοιες μας περιορίζονται σε κοινωνικο-οικονομικές (και ίσως φτιαχτές) ανάγκες/απαιτήσεις.



Μετά από αυτή τη σκέψη, η σιωπή είναι ίσως η καλύτερη επιλογή.
 

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017



Τελευταίως ξεχνώ.. πολλά πράγματα.

Για κάποιο λόγο σήμερα θυμήθηκα αυτό.

Πιο ωραίο από ότι το θυμόμουν.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Διαχρονικότητα


Γεννιέσαι και γύρω σου έχεις την ψευδαίσθηση μιας άτεκτης πραγματικότητας που σε περιμένει να την ανακαλύψεις.

Κάπου στην εφηβεία, ανακαλύπτεις τον εαυτό σου ... την ύπαρξή σου τελοσπάντων.

Σε κάποια φάση τοποθετείς τον εαυτό σου μέσα στην υπόλοιπη "πραγματικότητα".

Και ξαφνικά - τρώεις μια φλασιά, ότι όλα αλλάζουν, όπως άλλαζαν από τότε που μπορούμε να ανατρέξουμε στο παρελθόν της ανθρωπότητας.

Και τότε... όλα είναι μια χαρά - όσο μπάχαλο και να είναι.